Addictive Istanbul

Çingeneler Zamanı

2012-02-19T15:12:00.000+02:00

Dramla dalga geçen, bir yandan da tüm çıplaklığıyla ortaya koyan bir film bu. Kusturica'nın mizahi trajedileri burada da yer alıyor. Türkçe'yle ortak pek çok kelime duyunca şaşırıyor, Goran Bregoviç'in müziklerini duyunca "aaa" diyor, garip duygular içinde kalıyorsunuz. Filmin başrol oyuncusu, Perhan'ı canlandıran kişinin daha sonra intihar etmiş olduğunu öğrenince de çok tuhaf hissettim, film boyunca karakterin duygularıyla o kadar haşır neşir oluyorsunuz ve oyuncu ile karakter o kadar bütünleşmiş ki kafamda, bir arkadaşım ölmüş gibi bir his...

Perhan diyor ki: "Kendimi bile kandırmaya başladığımdan beri kimseye inanmaz oldum."

Bir durup düşünmek lazım.

Deneyimsel Tasarım Öğretisi

2012-02-15T13:45:00.000+02:00

Deneyimsel Tasarım Öğretisi; başarı psikolojisi eğitimi dahilinde uygulanan tekniklerin, kişilere aktarılması. Daha sade bir dille anlatacak olursak; deneysel psikologlar başkalarının yaşamlarından yola çıkarak bu davranışları grupluyor, analiz ediyor ve neden-sonuç ilişkisi dahilinde açıklıyorlar. Ve tabii ki bu durumlarla nasıl başa çıkmanız gerektiğini anlatıyorlar.

Ben, Selen Namur'un "iş yaşantısındaki başarı psikolojisi" eğitimine gittiğimde dinlemiştim bunları. En ufak bir davranış stili bile, kişiliğimiz, yaşam tarzımız ve duygularımız hakkında devasa ipuçları içeriyor. Bu ipuçlarını tanıyorsanız, başa çıkmak çok kolay. Tabii konu iş yaşantısı olunca, detay kısmı biraz daha farklı oluyor. Yine de, iş yaşantısı-aile yaşantısı-okul yaşantısı, tüm bunlarda takındığımız tutum, ne kadar tamamen karakteristik bir özellik olmasa da benzer şeyler. Kendi kendimize çıkarımlar yaparak, durumları birbirine benzetmek ve tüm bunların sonucunda çözümler üretmek çok kolay.

Kısacası; binlerce hayatın toplam neden-sonuç-çözüm'lerini, kendi hayatınıza uygulamamız mümkün. Önemli olan sorunları saptamak, kendimizi tanımak ve ona göre çıkış yolu bulmak.

Dünya Film Müziklerinden Piyano Uyarlamaları; Anjelika Akbar

2012-02-12T22:02:00.000+02:00

Birkaç yıl önce bir gün Anjelika Akbar'ın oğlu Yürek Akbar, "Anne ben Batman'in müziğini çok seviyorum, film müziklerinden bir derleme yapıp piyanoya uyarlasan ne güzel olur." demiş. Anne de bu fikri o anda saçma bulmuş. Derken zaman geçmiş ve bu fikir gerçeğe dönüşmüş.

A.Akbar genellikle resital esnasında, eserlerin arasında açıklama yapıyor. Sözkonusu film müzikleri olunca, hatıralar, gerekçeler, sebepler de hatra düştü elbette. Ama insan bunları dinledikçe kendini sanatçıya daha yakın hissediyor. Neticede bu bir duygu paylaşımı ve kelimelerle desteklendikçe güç kazanıyor. Hele de konserlerden sonra, kendisiyle konuşmak, eserlerini imzalatmak süreci, bu gücü arttıyor sanki.

Benim favorilerim "Sonbahar Maratonu" ile "Bahar'ın 17 an'ı" idi. Tabii Melin & Selim Yuna'nın "Scent of a Woman" müziğinde sahneye çıkıp tango yaptığı anı saymazsak... Bu müziği o kadar çok severim ki, bir keresinde dinlerken coşku seli içinde bloga da döktürmüştüm, o yazımı aradım ama bulamadım alelacele. Etkinlik programında yazmayan bu sürpriz, güzel bir anı oldu benim için.

Yine çok güzeldi, yine çok keyifli. Bazı şeylerin özelliğini, ortam oluşturur ya... Ben bu gidişle abonesi olacağım Anjelika Akbar konserlerinin.

İntiharın Genel Provası

2012-02-09T03:50:00.000+02:00

Yer bulabilmek için ciddi çabalar sarf ettiğiniz, merakla gittiğiniz ama asla hayal kırıklığına uğramadığınız bir oyun bu. Oyunun yazarı Duşan Kovaçeviç, aynı zamanda Kusturica'nın Underground filminin de senartisti. Bu sanırım, güzel bir ipucu olabilir...

Bizzat kendim 4 tane eski Yugoslav ülkesini gezerek görmüştüm Yugoslavya'nın dağılışından sonra insanların durumunu; bu oyunsa tuz biber oldu. Dansçılık yapan ekonomistler, intihar eden iş adamları ve türevleri, oyunda başkahramanlar bu durumları yaşayan insanlar zaten.

Özellikle Serhat Kılıç, neredeyse tüm yükü üzerine almış. 4 farklı rolün üstesinden gelmeyi başarmış. Bennu Yıldırımlar ile Bora Seçkin'in etkisi de yadsınamaz. Onca süre kapalı gişe oynadığı kadar var gerçekten.

Blogda deli sorular

2012-02-05T21:54:00.000+02:00

Deli soru falan yok tabii, yazacak 1500 adet konum varken ancak ben yazmaya adeta üşenirken Sylvieciğim beni mimlemiş, o sormuş olsun ben cevaplayayım.

1. Sence çok anlamlı bir söz?

"Sevmek belki bir şeydir ama sevildiğini bilmek çok şeydir." çok önemli, çok anlamlı benim için.

2. Makyajında olmazsa olmazın?
Genel anlamda göz kalemi, son birkaç aydır ise rimel. Sylvie'nin de dediği gibi, rimelsiz o makyaj hiçbir şeye benzemiyormuş, bunu gördüm :)

3. Uyguladığın güzellik tüyosu nedir?
Keşke vaktim olsa da uygulasam. Tüyo olarak sayılırsa eğer; cildimi temiz tutma takıntım olduğundan sabahları bebek şampuanıyla yıkarım yüzümü.

4.En sevdiğin içecek?
Çay olabilir, meyve suları olabilir.

5. Nefret ettiğin bir şey?
Gıcır gıcır sürtünme sesleri, çıldırırım, nefret ederim!

6.En çok sevindiğin iltifat?
Eğer iltifatsa sevinmem zaten, ne de olsa kelime anlamı olarak gerçeği ifade etmiyor. En çok sevindiğim söylenen güzel söz olarak algılayacak olursak; herhangi bir konuda emeğimin görüldüğü ve takdir edildiği anda çok sevinir hatta duygulanırım.

7.Favori kitabın?
Sol tarafta yazmakta. Ama sanırım bu liste de değişecek, insan büyüdükçe zevkleri de değişiyor galiba.

8.Sana görünüş olarak yakın bulduğun ünlü?
Britney Spears'a çok benzetirlerdi ve ben çok kızardım, fakat artık bu gerçeği kabullendim sanırım...

9.Herkesin beğendiği ama senin sevemediğin bir ürün?
Simli tüm makyaj malzemeleri bu gruba dahildir. Korkunç bir görüntü bence parıl parıl parlayan suratlar!

19.Şuan en çok almak istediğin kozmetik ürünü?
Innova'nın bir maskesini kullanmıştım ben, siyah nokta yok eden cinsten. Cidden çok güzeldi ama biraz tuzluydu, şimdilerde yine almak istiyorum ama "o paraya ben kaç tane kitap alırım" mantığıyla kıyamıyorum. Öğrenci olmak zor iş...

Mimlendiklerim: İnanırsak, Mia, rosemary, Feli Jo.

Mamak'ta Beş Kadın

2012-02-01T20:28:00.000+02:00

Biz öyle bir ülkede yaşıyoruz ki, aynı şeyler farklı kılıflarla karşımıza çıkıyor hep. Gönül isterdi ki, tarihe baktığımızda kültür sanat dolu olsun, savaşlar, fetihler, darbeler övünç kaynağı olmasın... Görünürde bir gelişme yok.

Mamak'ta Beş Kadın, 12 Eylül darbesi sonrası yaşanılanları, yaşayanların gözünden anlatan bir belgesel. Yönetmen Sezgin Türk de, izlerken yanımızdaydı ve kimi bölümlerde surat ifadesinin ne denli değiştiğini kendi gözlerimle gördüm. Samimi bir çalışma olmasının yanında en sevdiğim şey, orada yıllarını geçirmiş ve "mimlenmiş" kadınlar, umutlarını kaybetmemişti.

“Büyük bir yalnızlık, dışarıda sıkıyönetim bütün hükmüyle devam ediyor. Hayata sıfırdan başlayacaksın, bir aile kuracaksın, biraz mutlu olduğunda ‘Bu işte bir terslik var’ diye yüreğin sızlayacak. Hiç anlamadığın, bilmediğin işlere, yaşamını devam ettirmek için dört elle sarılacak ve bu işi de becereceksin. En acısı da dışarıda yaşamak. Çünkü adı yalnızlık..."

Yapıbozumculuk ve Muhalif Sinema

2012-01-26T14:39:00.000+02:00

Yapıbozumculuk; anlamını içinde bulunduran bir kelime. Var olan tüm kalıplara karşı, tüm tezlere karşı antitez oluşturma çabası. Jacques Derrida, Alter, Joseph Campbell gibi, kültürel iktidara karşı muhalif olma çabası. "Kendini yorumlama çabası gütmeyen, bunun için çeşitli eylemlerde bulunmayan, tutarlı ve belirli bir -izm- olmayan düşünme yöntemidir." olarak da tanımlanmakta.

Muhalif sinema denilince; standart sinema taktiklerinin dışında çekilen filmler bu bölümü oluşturuyor. Yapıbozumculuğun sinemaya yansımış hali yani. Genellikle Hollywood filmlerindeki "kahraman", kahramanın ormana girişi (olayların başlangıcı), kırılma noktası ve kahramanı tetikleyen bir şeylerin oluşu. Sonuçta gerçek anlamda "kahraman" oluşu mevcut. Muhalif sinemada ise anti-kahramanlar öne çıkıyor. Kahraman sayılacak özellikleri olmayan, sıradan insanlar. Başlangıç olarak genellikle "Bisiklet Hırsızları" filmi sayılmakta. Kısa film olarak da "Balyoz"dan bahsediliyor.

Bu bilgileri KMO'daki "Yaşama dair cumartesi söyleşileri"nde Handan Öztürk vermişti bizlere. Derken, Hasan Demirtaş-Haydar Demirtaş'a ait olan "Babam Tarih Yapıyor" kısa filmini izledik. Yapıbozumculuğun örneği olarak, filmde hiçbir kahraman yok. Hemen herkes eşit roller alıyor ve doğudaki "ortak yaşam" sunuluyor. Arap, Kürt, Türk, Ermeni, Süryani, hepsinin ortak ve farklı noktaları gösteriliyor ve kim ne anlamak istiyorsa onu anlıyor.

Belki bunu bir kavram olarak algılamak yanlış olur. Ne de olsa hiçbir -izm- bulundurmuyor dedik. Her şeye rağmen, karşılıklar da bir gerçeklik oluşturur vakti geldiğinde. Tüm zaman dilimlerinde yapıbozumcu olabilmek dileğiyle.

Suretin Sireti Sergisi

2012-01-20T23:40:00.000+02:00

Suretin Sireti, 2011'in bitimiyle sona erdi. Abidin Dino, Bedri Baykam, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Devrim Erbil, Fikret Mualla, Mehmet Güleryüz, Ergin İnan, Neş'e Erdok... Hangi birini saysam bilemediğim değerli ressamların eserlerinin bulunduğu bir sergiydi.

"Görünüş, biçim, resim, resim kopyası, nüsha, fotoğraf, yol, tarz" gibi anlamları olan "suret" sözcüğü, İslam felsefesinde varlığın görünen, beş duyu ile algılanan yönüne karşılık geliyor. "Siret" ise bir kişinin görülmeyen, duyularla sezilebilen, soyut, tinsel durumunu, hal ve davranışlarını, doğasını, ahlakını, duygularını, karakterini, suretten öte olanı tanımlıyor. *

*Zeynep Yasayaman

Genç Werther'in Acıları (bale)

2012-01-12T00:07:00.000+02:00

İşin aslı ben bu konularda şanslı bir insanmışım. "Genç Werther'in Acıları"na kalan son biletleri alabilmek adına (bu, gösterimden 1.5 ay öncesine tekabül ediyor...) Kadıköy-Göztepe arası bilmemkaç sefer yaparken bilememişiz prömiyere gittiğimizi.

Üstüne üstlük, bu uyarlama dünyada ilk defa yapılmış. Yani resmen şansımızla bir dünya prömiyerini izlemiş bulunduk... Bunları, izledikten sonra öğrenmem de pek şahane oldu.

Tüm gece Yelena Şekalyova, Chopin çaldı ve en az sahnede yer almış gibi alkış aldı gösterim sonunda. O kadar güzeldi, o kadar güzeldi ki...

Tabii ki anlayabilmek için önce kitabını okumak gerek. Olaydan ziyade duygu ağırlıklı bir eser olduğundan, ne olduğu hakkında bir fikriniz yoksa izlemek biraz anlamsız gelebilir. Ama diyorsanız ki okudum, beğendim, seviyorum, merak ediyorum... Gidin mutlaka efendim, gidin.

Requiem for a Dream

2012-01-08T18:13:00.000+02:00

Filmi anlatmaya konusundan başlamamalıyım, çok büyük hata olur. Önemli olan konu değil burada anlatış biçimi çünkü. İzleyip de sona erdiğinde sanki asılı kalıyormuşsuncasına bir his veriyor. Gerginlik, üzüntü, anlatamayacağım bir his. Resmen ağırlık çöküyor yani insanın içine. Benim için "mutlaka" kategorisinde.

3. kat 2. sıranın gözünden hayat

2012-01-05T22:17:00.000+02:00

Kütüphane görevlileri yerleştirir bizleri; konumuza, boyumuza, sıramıza göre. Kimse sormaz sen nerede durmak istersin diye. Etrafın aydınlık mı, havadar mı, mutlu musun? Derim ki; ah bu raf pek karamsar, ben kaçmak istiyorum buralardan... Kırmızılar pek bezgin, maviler neşeli bu civarda. Bense şaşkınım içinde bulunduğum karmaşadan. Kitap olmak çok zor dostlarım; ayakların olmadan yaşamak... Hoş, insanoğlunun ayakları olsa da zincirlerinden uzaklaşamaz. En iyisi susmak, kimselerin uğramadığı bu kütüphanede. Sıkılırsanız beklerim, 3. kattaki izbede!

Osman Hamdi Bey ve Amerikalılar Sergisi

2012-01-03T00:03:00.000+02:00

Osman Hamdi Bey, mabedim olarak adlandırabileceğim bir yerin (İstanbul Arkeoloji Müzesi) kurucusu olan, üstelik Pera Müzesi'ne her gidişimde önünde ayrılamadığım eser olan Kaplumbağa Terbiyecisi'ni yapmış olan insan. Evet bu bakımdan benim için çok özel. Bu sergide, Türk arkeolojisinin başlangıcı ve onların deyimiyle "kesişen üç yaşam" anlatılıyor.

Fakat burada şöyle bir sorun var benim için. Özellikle, Osman Hamdi Bey'in, Amerikalı arkeologlara diploması alanında yaptığı yardımlara odaklanılmış. Assos ve Nippur'da yapılan kazılar için yaptığı görüşmelerden / Amerikan ve Türk kazılarından bahsediliyor ancak -eğer yanlışım varsa düzeltin- bu kazılarda çok ciddi tarihi eser kaçakçılıkları yapıldığına dair duyumlarım var. O sebepten kafamda soru işaretleri oluştu. Bilgisi olanlardan yorumlarını bekliyorum.

Bunu göz önünde bulundurmazsak, çok uğraşılmış, emek verilmiş. Çok detaylı belgeler toplanmış ve her konudan / her kişinin bakış açısından ele almaya çalışmışlar genel olarak.

Osman Hamdi Bey'in diğer tabloları da oradaydı, benim en sevdiğim kısım oydu zaten. Çünkü tablolarında ışığı böyle belirgin kullanıp da doğal durmasını sağlayan pek ressam yoktur.

Mostar Köprüsü

2011-12-30T22:41:00.000+02:00

Banja Luka turu bitti ve biz Bosna Hersek'in başka yerlerini gezmek üzere serbest gezimize başladık. Bu sefer bize rehberlik edecek biri yoktu, bu da yine karmaşık Boşnak sisteminde alt üst olacağımız anlamına geliyordu...

Durum tam da tahmin ettiğimiz gibi oldu, trenle aktarma yapacağımız yeri son dakikada bulabildik, ardından aynı yolu bir daha gittik, ardından yolun ortasında tren durdu ve yolun bundan sonrasının bozuk olduğunu söylediler... Ne yapacağız derken, Mostar'a giden otobüsleri bulduk. Yaklaşık 1 saat daha, tam olarak nereye gittiğimizden emin olamadan yolculuk ettikten sonra Mostar'a varabildik. Karşımıza şu görmüş olduğunuz köy çıktı! Kafamızdaki "Köprüye nasıl gideceğiz?" sorularının dışında, bir de açlıktan ölme problemi vardı. Minnacık yerde yine İngilizce bilen insan yoktu, yine derdimizi anlatamadık. Derken "Können Sie Deutsch sprechen?" cümlesiyle gözlerimiz faltaşı gibi açıldı. Hemen çat pat kahvaltı istediğimizi söyledik ve nihayet midemize bir şeyler girebildi. Tarzanca kıvamındaki Almancamız yine bizi kurtarmıştı!

Gördüğünüz gibi binalar hala hasar içinde. Savaş bombalarından hasar almayan tek ev şu konakmış. Artık turistik bir otel haline gelmiş ve ziyaretçilere açık. Ne tarzı yansıttığını, sadece banyosuna bakarak anlayabiliriz sanırım:

Konak dışında "Koski Mehmet Paşa Camii" var görebileceğiniz nehir kıyısında. İstanbul'da bol bol rastlayabileceğiniz bir mimariye sahip olduğundan fotoğraflamadım. Şimdi gelelim, Mostar'ın assolisti Mostar Köprüsü'ne. Her ne kadar bombardımandan sonra yeniden yapılmış olsa da, o nehir, o köprünün görüntüsü öyle masalsı ki, 15 senelik bir köprü olduğunu düşünmüyorsunuz bile.

Eskiden bu köydekiler, bir kızı gerçekten sevdiğini ispatlamak için Mostar Köprüsü'nden atlarlarmış. Köprünün yüksekliği ve nehrin sığlığını düşününce deli işi. Aah ah, şimdi nerede böyle erkekler!

Köprünün ayakları altında, taş binalarda yemek yiyebiliyor, bir şeyler içebiliyorsunuz. O kuş cıvıltılarıyla ve su sesleriyle, yüzyıllık efsaneleri dinlemek öyle keyifli ki...

12 dilek

2011-12-24T11:13:00.000+02:00

Sevgili Dijital Günlük beni mimlemiş, 2012 için 12 dilek yazmam için. Geçen sene de yazmıştım benzer bir yazı, her sene sonu yazıyoruz; önemli olan bu hedefleri gerçekleştirebilmek.

1) Çoğu kişi gibi ben de evrensel bir dilekle başlayayım. "Dünya barışı istiyorum..." demeyeceğim tabii ki, öyle bir şey olmayacak çünkü. İnsanoğlunun egosu, bilincine hükmettiği sürece mümkün değil bu. En azından gerçekçi olalım; daha özgür, daha bireysel bir dünya istiyorum.

2) Bu sene artık Almanca'yı tam manasıyla öğrenebilmek istiyorum. "anlıyorum ama konuşamıyorum" seviyesinden yukarı çıkmam gerek. Ne zaman konuşmaya başlasam, 3. cümleden sonra İngilizceye dönüyorum, hık mık derken hevesim kaçıveriyor. Ah canlarım, öyle bir gramer oluşturmuşsunuz ki, göbeğim çatlıyor. Kendi derslerime bu kadar çalışsam 4.00 yapardım herhalde!

3) Ortalama demişken, sürünen ortalamamı yukarıya çekip yüksek lisans yapabilmek istiyorum.

4) Çok fazla kitap, çok fazla film, çok fazla etkinlik... Hepsini yapmak istiyorum. Hepsini yapmak için de uykudan kaçmam lazım. O yüzden bu sene, daha az, çok daha az uyuyup da zinde kalabilmeyi hedefliyorum.

5) 2011 en çok gezdiğim yıldı herhalde, birkaç ay içinde 5 ülkeye gittim. Keşke olabilse de bu sene daha çok gezebilsem. Bir senelik bir hayal değil belki, yaşadığım müddetçe mümkün olduğunda çok yere gitmek istiyorum. Yaşadığımı hissetmek, farklı hayatları görmek, o hayatlara girmek, iz bırakmak-bırakılmak, ama eninde sonunda şehrimi özlediğimi görmek istiyorum.

6) Beni şu halimle (yoğun) kabul edecek bir patron bulsam da çalışsam, dünya daha güzel olmaz mıydı gönül dostları?

7) Dalgınlığımdan kurtulmak istiyorum. Aynı anda bin tane şey düşünme huyumdan nefret ediyorum, sonra o cümleler birbirine giriyor, konuşurken bile kafam karışabiliyor. Bir de... Ay ne diyordum ben?

8) Bir heves alıp da kenara atıverdiğim zavallı gitarımın, hak ettiği değeri görmesini istiyorum! Ben artık şarkı dinlemek değil söylemek istiyorum sevgili müzik kulağım, silkelen ve kendine gel.

9) Odamdaki kitap sayısının mümkünse logaritmik büyüme oranıyla artmasını, ama bu artış olurken de hala sade görünebilmesini istiyorum. Tabii bir de onları okumak için yeterli zaman istiyorum. Çok şey mi istiyorum?

10) Ara verdiğim şeyleri yeniden yapabilmek istiyorum. Mesela eskiden ne çok çizim yapardım, ne çok yazı yazardım... Şimdi bloga yazdıklarım dışında yazamıyorum bile. Çizim sıfır. Robotlaşmış gibi hissediyorum artık.

11) Para muhabbetinden nefret eden bir insan olarak girdiğim işletme bölümünün, başıma bir iş açmadan bitmesini umuyorum. İşletmeye başladığım anda, kimya mühendisliğini daha çok sevdiğimi fark ettim resmen. Gelen gideni aratır derler ya, evet kimya mühendisliği daha zor ama eğlenceli; işletmede de sürekli bir kar-zarar-faiz bilmemne. Çok bunaltıcı ve sıkıcı.

12) Son olarak da, yaptığımız her şeyi olumlu hala dönüştürebilmemizi istiyorum. Kendim için de, başkaları için de. "Nefes alıyorsan umut vardır" lafından yola çıkarak diyorum ki, yaşamak güzel şey.

Kariyerimin Kimyası

2011-12-22T13:39:00.001+02:00

Ben öğrencilerin düzenlediği etkinlikleri, profesyonel etkinliklere kıyasla daha çok seviyorum. Çünkü biz bu işi genellikle gönüllü yapıyoruz, kendi vaktimizi harcayıp bir şeyler oluşturuyoruz ki bir konferans düzenlemek, gezi düzenlemek gibi bir şey değil. Uzun zaman ve çaba isteyen, gerçekten yorucu bir iş. Bu bakımdan YTÜ'nün Kalite ve Verimlilik Kulübünü tebrik etmek lazım, çok güzel bir iş çıkarmışlar ortaya.

2 gün boyunca kendi alanında uzman pek çok kişiyi dinledik ve sohbet etme şansı bulduk. Kozmetik, ilaç, boya, narkotik gibi favori sektörlerin toplanmış olması bizim için avantajdı. Ama herhalde yıldızlar Prof.Dr.Sevil Atasoy ile Selen Namur idi. Sevil Atasoy öyle karizmatik bir insan ki, en alakasız bir insanı bile konuya dahil etmeyi biliyor. Fotoğrafını çekeyim dedim ama çok bulanık oldu.

Ekümenopolis / Kentsel Dönüşüm Projeleri

2011-12-19T21:02:00.001+02:00

Bir hevesle, reklamlarla yapılıp, övünerek anlatılan bir projenin adı "kentsel dönüşüm projesi" ise, bu dönüşümün kentin iyiliği yönünde olduğunu düşündürür. Ama görüyoruz ki öyle değil. Milyonluk şehir İstanbul'u İstanbul yapan tarihi doku yıkılıyor, yakılıyor, kentsel dönüşüm adı altında mahvediliyor. İçlerinde yılların duygusunu barındıran binalar, semtler yok edilip ısrarla otel ve avm yapılıyor. En son gündeme gelen yer Tarlabaşı. Bu dönüşümde, o harabe evlerin restore edilmesi ve kullanılabilir hale getirilmesi gerekmez mi? Aaa evet doğru, bizim tarihten kültürden ziyade beton yığınlarına; çirkin, plansız, korkunç derecede ruhsuz binalara ihtiyacımız var!

Ekümenopolis, İstanbul'daki çarpık kentleşme üzerine; içinde bulunduğumuz ironiyi özetleyen şahane bir belgesel. Röportajlarla, belgelerle, video görüntüleriyle tam da anlatmak istediğim şeyi anlatıyor. Belki iktidara göndermeler yaptığından, belki de başka sebeplerden bilemiyorum, pek duyulamamış malesef. Makina Mühendisleri Odası'nda gösterimi olmasaydı, ben de duyamayacaktım muhtemelen; iyi ki duymuşum ve izlemişim. İnternetten bulunabilir mi bilmiyorum ama eğer öyle bir şansınız varsa, izlemenizi öneririm. Ulaşmak için internet adresleri bu. Facebook'tan da gösterim tarihlerine ulaşabilirsiniz, mesela bu cumartesi Galata Salt'ta gösterimi varmış.

Aydaki İlk Adam

2011-12-16T10:49:00.000+02:00

Geçenlerde televizyonda tesadüfen rastladım bu filme. Kitabını daha önce duyduğum için, -okuyamamıştım maalesef- bari filmini izleyeyim dedim. Akıcı, eğlenceli. Taa 1901 yılından, böyle bir bilim kurgu çıkması harika, senaryo açısından. Film güzel ama muhteşem değil. İnsanoğlunun hayalgücünün sınırlarını görmek için izlenebilir.

Anjelika Akbar Piyano Resitali

2011-12-13T00:52:00.000+02:00

Bekledim bekledim o büyük gün geldi! Her yaptığım şeyi erteleyerek yazan, neredeyse aylarca bekleten bir insan olarak; resmen 3 gün içinde yazısını yazdım düşünün. Nasıl da heyecanlanmışım. Uzun müddet oraya gideceğimi düşünmedim ki; taa ortaokul yıllarımdan hayranlık duyup da hayalini kurduğum insanın konseri iptal olmasın. -bkz. Murphy Rules- Çok da fazla reklam yapılmamasına rağmen, salon tıklım tıkış doluydu. Anjelika tam zamanında sahneye çıktı, salonda bir alkış koptu ki inanamazsınız.

O daha sahneye çıkmadan repertuarına bakıp "aşk" yok diye üzülmüştüm. Çok geçmeden "size bir sürprizim var" deyip aşk'ı çalmaya başladı! Sanki zihnimi okumuş gibi. Ardından 2. sürpriz geldi. "Küçük oğlum Timur da bugün sizlere çalmak istedi." dedi. Küçük oğlan dediğimiz kaç yaşında olabilir sizce? 3.5 yaşında, çello ve piyano çalan bir dehadan bahsediyoruz da! Ayrıca Anjelika Akbar'ın annesi de salondaydı, o da piyanistmiş. Müzik bütün ailede var anlayacağınız.

Resitalin ardından CD ve kitaplarını imzalamaya başladı. O kadar sevecen ve sıcakkanlı ki, insanın sarılası geliyor. Ben heyecandan doğru düzgün konuşamadım bile, orası ayrı. "İçimdeki Türkiyem" diye bir kitabı vardı, onu imzalattım ben de. Ardından fotoğraf çektirip kaçtım resmen. Sanki daha fazla orada durursam büyüsü bozulacaktı, uzaktaki Anjelika yitip gidecekti gibi. Her şey öyle güzeldi ki; gerçekliğin içinde varolamazdı. Ben oradan çıkıp her zamanki montumu giyip, her zamanki yoldan evime gidemezdim mesela. Bir şeyler değişmişti.

Siz siz olun Tekzen'e uğramayın

2011-12-08T23:23:00.001+02:00

21. yüzyılda yaşıyoruz ve artık tüketici hakları diye bir kavram var.

En azından biz Tekzen'le muhattap olana kadar öyle zannediyorduk.

Tekzen'in Söke şubesinden Termikel marka ankastre ocak aldık. Eve gelince gördük ki bağlantıları bizim mutfağımıza uymuyor, 1 hafta içinde, durum bütün iade şartlarına uygun olduğu halde iade kabul etmediler ve "Gidin nereye şikayet ederseniz edin!" gibi bir ifade kullandılar. Fabrikayı aradık, ilk başta Tekzen'in alması ve onlara göndermesi gerektiğini; yaptıklarının yanlış olduğunu beyan ettiler. 1 hafta içinde iade edilmek istediğimiz halde geri almadılar. Ardından İstanbul Merter şubesine gidip şikayette bulunduk, bir şey yapamayacaklarını ve merkeze iletmemiz gerektiğini söylediler. Merkezi aradık, "iade almıyoruz ama eğer mahkemeye verirseniz alabiliriz." dediler!

Ne şanssızlık ki ocağı alırken yanında demonte gardrop da almıştık. Ne bir kullanım kılavuzu ne başka bir şey var içinde. Onu da geçtim, ürün bilgisindeki ölçülerle dolabın ölçüleri uyuşmuyor bile! Gömme dolap olarak kullanacağımızdan duvarda da tadilat yapmak zorunda kaldık. Ocak konusunda bunca duyarsız davranan bir kurumun, gardrop hakkında yorum bile yapmadığını söyleyeceğim elbette..

Böylelikle bize mahkemeye başvurmaktan başka yol kalmadı. Sizler de bilin, duyun istedim. Olur da yolunuz Tekzen'e düşer, maazallah yanlış bir ürün alırsınız da iade etmek durumunda kalırsınız, 50 yıl öncesinin kuralları geçerli: satılan mal geri alınmaz! Ya da ürünle ilgili başka bir sıkıntı yaşadınız, personelin asık suratına, ilgisizliğine ve bilgisizliğine maruz kalırsınız. Özellikle yüksek meblağlardaki alışverişlerde, firma seçimini iyi yapmak lazım.

Tekzen hakkında diğer şikayetler için:

http://www.sikayetvar.com/sikayetoku/k/405/f/3465/g/Tekzen

Uyurgezer

2011-12-08T01:07:00.000+02:00

Ben bu yeni dönem "böylesini hiç görmediniz" tarzında kitapları hiç ama hiç sevmiyorum. Arkasında konusu yazılı, oradan buradan alıntı yapılmayan kitaplar çok daha güzel; sanki kendine daha çok güveniyor da reklam yapmaya ihtiyaç duymuyor izlenimi bırakıyor bende. "uyurgezer" de beni yanıltmadı. Bir sürü mantık hatası var sevmedim, sevemedim. Pantisokrasi ve Coleridge hakkında bilgilenmek dışında bana bir şey katmadı dersem yalan olmaz. Yani, "okusanız da olur okumasanız da olur" türünde bir kitap benim için.

Puanım 6/10

Şövalye

2011-12-05T20:05:00.001+02:00

Fransızların belirlediği şövalyelik şartları şöyleydi:

Loyaute (loyalty): Sadakat.

Largesse (generosity): Altındakileri yaptıkları iyi doğru işler karşılığında ödüllendirmek, cömertlik.

Courtoisie (courtesy):Etiket, yerinde davranma, kurallara uyma.

Franchise (free birth): Kanuni etkinin dışında ve soylu olarak doğma, hür doğma.

Honeur (honor): Onur, şeref.

Kalmadı ki hepsi tarihin tozlu sayfalarında, Kimisi hala canlı kanlı karşımızda, biriktirdiği metal şövalyelerin peşinde; içindeki şövalyeyi görmezden gelerek. Anlatacak bir şeyin olduğunda, anlatacak hiç ama hiçbir şeyin kalmadığında; iyi hissettiğinde, kötü hissettiğinde... Ne olursa olsun dinleyen, konuşan, bazen susan. İyi ki doğmuşsun. İyi ki varsın demem, daha da var olacaksın.

Banja Luka 3

2011-12-03T21:22:00.000+02:00

Hani hemen hemen her şehrin devasa surları, kaleleri olur ya; Banja Luka'nın da kendi çapında "devasa" surları var elbette. Osmanlı döneminde yapılmış, ancak o zamanlar Banja Luka pek önemli bir yerleşim yeri olmadığından ciddiyetle korunmamış bir kale. Seneler seneler önce hapishane olarak kullanılırken, şimdilerde çok lüks bir restorana dönüşmüş.

Bu arada, Banja Luka sokaklarında Türk dizilerinin afişlerine rastlayınca afallıyoruz. Hadi Boşnakların izlemesini anlardım ama Sırpların böyle koyu Türk dizisi fanları olmasına şaşırdım. Dizilerden Türkçe öğrenmeye çalışıyorlar, çok meraklılar.

Banja Luka ile söyleyebileceklerim bitti, artık Saraybosna zamanı. Gideceğimiz gün odamın penceresinden hatıra fotoğrafı çektim; elveda Banja Luka!

Miletoslu Aspasia

2011-11-29T19:33:00.000+02:00

Miletoslu Aspasia, kendi devrinde (yaklaşık 2500 yıl önce) ege kıyılarının geleneklerinde devrim yapmış bir insan. Yabancı uyruklu insanlarla evlenmenin yasak olduğu bir dönemde, şehrin yöneticisiyle evlenmiş, kadınların hiçbir değer görmediği bir ülkede kendi bilim okulunu açmış bir insan; tarihteki ilk feminist yaklaşıma sahip kadın belki de. Bu bakımdan yeri çok özel. A. Semih Tulay da bu önemli insanın hayatını kaleme almış ve güzel bir iş yapmış; tarihsel açıdan. Zira edebiyat adına pek çok eksik içeriyor bu kitap. Kendisi çok değerli bir akademisyen, önemli bir araştırmacı olabilir ancak iyi bir yazar değil. Yani, okuduğunuzdan edebi anlamda keyif almak yerine öğrenme keyfini yaşayabilirsiniz, her tarihi romanda bunca bilgi ve detayı bulamazsınız, o açıdan mühim.

*Puanım 7/10

Kaybedenler Kulübü

2011-11-23T15:31:00.000+02:00

Her ne kadar program yayınlandığında dinleyemeyecek kadar küçük olsam da, izledikten sonra o kadar sevdim ki bu insanları. Bazıları, hiçbir şey yapmadan her şey olmayı başarırlar; Mete Avunduk ve Kaan Çaydamlı böylelerinden.

Filmin Kadıköy'de geçmesi de benim için önemliydi, ne olsa okul yüzünden hep oralardayım. Hoş, diğer Türk yapımlarıyla kıyaslanınca çığır açmış diyebilirim, Kadıköy'de geçmese yine 3 kere izlerdim. Kısacası izleyin, mutlaka izleyin.

Babaanneler

2011-11-21T20:36:00.000+02:00

Deep'in yazdığı Simay öykülerini bilirsiniz. Bir gün Simay'ın babaannesini yazmıştı ve bir başka blogcu da ondan esinlenip kendi babaannesini yazmış. Ben de şimdi şu yazıdan esinlenip bunu mim haline getiriyorum. Herkes babaannesi/anneannesini ya da onunla ilgili bir anısını anlatsa ne şirin bir mim olur.

Benim babaanne tarafında garip bir durum var. Bir nesil şehirde doğup köyde evleniyor, bir nesil köyde doğup şehirde evleniyor. Babaannem, şehirde doğup köye gelin giden annesinden çok etkileniyor ve hep İstanbul'a gelmek istiyor. Dedemle evlenmesinde en büyük etken bu oluyor. İstanbul'a gelip de uyum sağlamaya başlayınca tabii ki gözü açılıyor. Aradan 50 sene geçtikten sonra dedemin hastalığı falan derken Gelibolu'ya dönüyorlar.

Bunları anlatmamın sebebi kişiliğini anlamanız için ipucu oluşturması. Hem o köyde büyümenin verdiği sağlıklı yaşam, hem de rahat; neşeli olmasının -Trakya insanı işte- etkisiyle, onu görseniz en fazla 60 zannedersiniz. Şen şakrak hayat dolu bir kadındır. Ama bir de sinirlendiğini görün, öyle bir inat eder ki kimse baş edemez. Mutlaka her istediğini yaptırır. Bir de babaannem çok savurgandır maalesef. Sattığı arsaların haddi hesabı yok, tabii kimsede ona sorabilecek cesaret de yok. Nihayetinde gözü kara.. Durumun vehametini aktarabilmek adına bir anısını anlatayım:

Bir keresinde annem, babam, babaannem vs. yemeğe çıkmışlar, ben de daha bebeğim o zamanlar. İki sarhoş adam da bizim arabanın önüne atlamış, babama saldırmışlar... Babaannem olanı biteni görür görmez atlamış arabadan, çıkarmış ayakkabıları! O koca cüsseli iki adamı dövmüş ayakkabılarla düşünebiliyor musunuz. Sonra aradan seneler geçti, yaklaşık 15 sene diyeyim. Bizim yazlığın kenarında olduğu deniz açık alan, normal şartlarda başka insanlar da girebiliyor ancak bizim oraya yaptırdığımız masalar, sandalyeler vs. var. Her pazar günü bizim siteyle piknikçiler arasında tartışma çıkar, "buraya oturamazsınız-otururuz" gibisinden. Ben de başka bir yerden sahile doğru gidiyorum, bir baktım babaannem kapmış terliğini eline, piknikçilere doğru ilerliyor. Durdurmasalar yine ellerinde kalacaktı adamlar herhalde :)

Ben de Mia, inanırsak, Mr.E, ribelle ve Leah'nın babaanne/anneanne anılarını duymak istiyorum.

12. İstanbul Bienali

2011-11-19T22:49:00.000+02:00

Sonunda vizelerim bitti ve kafam rahatladı da geri gelebildim bloguma. Bienali yazmak için neredeyse 1 aydır bekliyorum, özellikle bitmesini bekledim ki gitmek isteyenler için sürprizi kaçmasın.

Bienal'in anlamı "her bir diğer yıl" imiş. Yani bu kapsamda düzenlenen etkinlikler 2 yılda bir oluyor. Ancak bildiğim kadarıyla farklı kurumlar tarafından olduğu için, biz her sene bienallere gidebiliyoruz İstanbul'da. İstanbul Modern Sanatlar Müzesi de, gerçekten çok beğendiğim ve etkinlikleriyle göz kamaştıran bir müze. Ayrıca bienalin üniversite öğrencilerine ücretsiz olması da güzel bir jestti.

Bu çalışma benim en sevdiğim çalışmaydı. Sonuçta biz tarihi bize aktarıldığı şekliyle biliyoruz, gerçek olan hakkında bir fikrimiz yok. O halde tarih bir hikayeden ibaret, burası da olmayan tarihin kütüphanesi.

Tam da pantisokratlarla ilgili bir kitabı bitirmişken, onların bölümüne uğramam pek hoş oldu.

(Birbirinden ayırt edilemeyen bir örnek askerler)

Rengarenk bir mim

2011-11-10T18:39:00.001+02:00

deep renklerle ilgili bir yazı yazınca ortaya yeni bir mim türedi. Pek de eğlenceli oldu. Beni şaşırtan mia ve inanırsak'ın da beni deep gibi "özgürlük mavisi" olarak nitelemiş olması. Çünkü ben moru o kadar çok severim ki, günlük hayatta çoğu arkadaşımın aklına mor deyince ben gelir(miş)im. Ama özgürlükle aynı cümlede geçmek bile çok hoş, teşekkür ederim hepinize.

Gelgelelim bence kim hangi renk?

Deep; tabii ki mavi. Ama uçuk mavi, gökyüzü mavisi, derin mavi.

Mia; kırmızı-turuncu-pembe arası bir renk, tarif edemiyorum. Neşeli, enerji veren bir ton.

İnanırsak; yeşil. Rahatlatıcı ama mutluluk veren bir renk benim için, hani çimen rengi gibi.

Mr.E; siyah, nereden ne çıkartacağı belli olmayan.

Sylvie; beyaz, şeffaf, olduğu gibi.

Leah; kırmızı, belki de bloga genellikle sinirlendiği durumları yazdığı için.

Vişne çürüğü; tabii ki vişne rengi.

rosemary; yeşil, sakin yeşil.

Birinceses; gri, herhalde blog renginden olsa gerek.

Adı geçen herkes mimlidir.

Bir Maraton Hikayesi

2011-11-08T20:31:00.002+02:00

Her sene avrasya maratonu olur da çoğu İstanbullu gitmeye heveslenir. Kimisi vazgeçer, kimisi üşenir, kimisi kafasına koyup gider. Kimisi gider de yarım bırakır.

Bazılarının sebebi sadece koşmak, sonunu görmeden. Bir rekabet olsun yeter. Bazısı da der ki, "Boğaziçi Köprüsü'nden yürüyerek geçsem yeter."

Hayat da bir maraton değil mi? Kimimiz yaşamaktan vazgeçiyoruz, kimimiz yaşamaya üşeniyoruz, kimimiz kafamıza koyup da didiniyoruz pek çok şey için. İşte, karakter de bu noktada devreye giriyor. Bazılarımız sırf o rekabet için yaşıyor, bazılarımız tadını çıkarıyor. Bazılarımızsa sadece "yaşadım" demek için yaşıyor.

Herkesin maratonu farklı. Önemli olan dönüp de arkamıza baktığımızda pişman olmamak. "Ben; çevremle kendimin toplamıyım" diye bir söz var ya, kendi yapımız, etrafımızda gelişen olaylar, hepsi bir şekilde şekillendiriyor bizleri. Başka bir dünyanın cennetini ya da cehennemini kendi ellerimizle yaratıyoruz. Aslolansa kendi yazdığımız satırlarda boğulmamak.

Bit Palas

2011-11-06T14:26:00.002+02:00

Elif Şafak'tan her ne kadar hoşlanmasam da farklı bir yere sahip olduğunu kabul etmek lazım. Konu olarak pek marjinal şeyleri seçtiğini düşünmüyorum, yine de basit şeyleri özel betimlemelerle süslemeyi başarıyor. Her kitabında olduğu gibi en büyük problem; çok fazla bilinmeyen kelime kullanması burada da. Onun dışında gayet akıcı ve güzel tespitler içeren hoş bir roman.

*Puanım 7/10

Sevgiden öte sürekli ölüm

2011-11-06T01:22:00.000+02:00

Hemen herkesin evinde "nobel serisi" vardır. Seneler seneler önce sabah gazetesi vermişti, biriktirmeye meraklılar da almıştı. Bu seri bizim evimize girdiğinde zannımca ilkokula gidiyordum; birkaç kere okumayı denesem de bir türlü anlayamadım bu kitapları. Demek ki zamanı şimdi gelmiş.

Marquez eseri olması ve Nobel almış olması yeterince açıklayıcı olur sanırım. Ama bazen, sıkılmaya başladığınız noktalar da oluşuyor. Zira bu aslında bir öykü kitabı ama öyküler kimi zaman haddinden fazla uzatılmış.

*Puanım 7/10

Van için rock

2011-11-01T20:40:00.000+02:00

Kötü zamanlarda birlik oluruz da, iyi zamanlarda birbirimize düşeriz nedense. Ağlarken destek olur, gülerken laf ederiz. Her şeye rağmen, tam dokuz bin kişinin bu kadar kısa sürede oraya toplanması, 41 grubun ayarlanması ve bulunanlardan çok daha fazla biletin satılması, harcanılan tüm paranın kızılaya gideceğini bilmek -en azından ummak- çok güzeldi.

Her ne kadar, sahnedekiler 1-2 şarkı söyleyip inse de, soğuktan donsak ve ufacık bir şey için bile saatlerce kuyrukta beklesek de (biz kumpir için 1.5 saat bekledik!) organizasyon güzeldi. Mehmet Turgut portre çekiyordu mesela, t-shirtler satılıyordu mesela, yardımlar toplanıyordu mesela... O gün tam beş yüz bin tl'lik yardımda bulunulmuş. Keşke "tek yürek" olmak için bir felaket gerçekleşmesi gerekmese.

Cumhuriyet Kutlama-ma-ları

2011-10-29T11:15:00.000+03:00

Son yıllarda çok garip şeylere şahit oluyoruz. Bazen büyük protestolara hedef olsa da bu şeyler, çoğunlukla sindiriliyor. Susmak en güzel silah oldu şimdilerde. "Ben öyle bir şey demedim ki." deyip, düşüncelerimizi yok sayabiliyoruz.

Kötü haftalar geçirdik. Ardı ardına bir sürü şehit verdik, derken deprem oldu yüzlerce vatandaşımızı yitirdik. Deprem bölgesinde de, başka bölgelerde de son derece çirkin hareketleri ve söylemleri gördük, dinledik. Ama sanırım bu sefer elimizden geleni yaptık.

Gelelim yeni modaya. Neredeyse tüm Türkiye'nin seferber olduğu yardımları kesmeye çalıştığı iddiaları ayyuka çıkan hükümet, "çok üzüldükleri için" Cumhuriyet Kutlamalarını iptal etti. Zaten 29 Ekim, 10 Kasım gibi günlerde nedense(!) törenlere katılmamakta direniyorlardı, bu da bir bahane oldu. Cumhuriyet tarihinde ilk defa kutlamalar iptal.

Peki, tüm bu olan bitene rağmen biz hayatımıza devam etmiyor muyuz? Ediyoruz, etmek zorundayız. Elimizden geleni yapıp, ardından kendi yaşantımızı sürdürmek mecburiyetindeyiz, hayat bunu gerektiriyor. Mesela haftaya kurban bayramı var. Gündem yüzünden bayram ziyaretleri yapılmayacak mı, kurbanlara kesilmeyecek mi? Hepsi olacak. Kutlamaların iptal edilmesinin mantığı nedir çözemedim. Aa pardon, artık yapılan işlerde mantık aramıyoruz.

Cumhuriyet kurulduğu için, demokrasi rejimi var olduğu için iktidara oturan şahıslar demokrasiyi görmezden geliyor. Laiklik sayesinde okullara gidebilen kızlar, laiklikle dalga geçip eleştiriyor. Olaylar çok absürt bir hale geldi. Yine de, diyoruz ki Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.

ölü zamanlar

2011-10-23T21:52:00.000+03:00

Günleri içiyoruz. Sonunun geleceğini bile bile. Yoksunluğumuzu birazcık yok ediyor fazlalılığı, susuzluk anlamını yitiriyor.

Günleri içiyoruz. Kimisi tatlı kimisi ekşi. Ekşiler bir geldi mi, tatlının güzelliğini yok ediverir. Sanki kötü tat hiç gitmeyecekmiş gibi gelir. Arkasından bakakalırız "vatan sağolsun" seslerinin kırmızılığının. Su gibi şeffaftır kimisi ama 7.2 kadar şiddetlidir. Neyin ne olacağını bilemeyiz. Görmeden duymadan yaşar gideriz.

Sıvıların sindirimi kolaydır, çabuk biter. Biz de bunun hakkını verircesine, hemencecik unuturuz.

Zahir

2011-10-18T13:31:00.000+03:00

Duygusal çöküntüde, boşlukta hissettiğinizde okuyabileceğiniz kitaplardan biri Zahir. Aslında çoğunlukta tasavvufta bahsedilen "hiç" olma felsefesini içerse de; aşk ve edebiyatla yüklü bir roman ve ben çok sevdim.

Roman sevmeyen biri olsanız ya da konusunu beğenmeseniz bile, sırf o güzel cümleler için okunmaya değer olduğunu düşünüyorum.

*Puanım: 8/10

Cabaret!

2011-10-14T17:40:00.000+03:00

Ekim ayının en sevilesi yanı şehir tiyatrolarının perdelerini açması -tabi doğumgünümü içermesi dışında, hehehe- Tiyatrolar, müzikaller, operalar, baleler, hepsi bizleri bekler!

Biz de kendi açılışımızı kült müzikal "Kabare" ile yaptık. Aynı zamanda Oscar almış bir film olduğundan, beğeneceğimizden emindik de bu kadar beğeneceğimizi tahmin edemezdik.

Eğlenceli olmasının yanısıra dönemin Berlin'ine ayna tutmasından dolayı, insanı hem öfkelendiren hem üzen hem güldüren bir yapısı var. Tabii, Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nin görkemli atmosferini gözardı etmek de mümkün değil. Fırsatınız varsa mutlaka, ama mutlaka gitmelisiniz.

Ezginin Günlüğü

2011-10-12T17:48:00.000+03:00

Ezginin Günlüğü her cuma Tav Bar'da sahne alıyor. Bu yazıyı yazmamın amacı da; Tav Bar'ın hilelerine kanmayalım, kananları uyaralım.

İlk uyarım aslında her cuma çıkmıyorlar, bazen turneleri vs. oluyor -nedense hep biz buna denk geliyorduk- ama bu "her cuma" lafından bayağı bir kazanıyorlar. İkinci uyarım daha oturduğunuz anda çerez, cips, meyve türevi şeyler geliyor. Siz de mutlu oluyorsunuz. Sonra hesaba göz attığınızda niyeyse hep hüzünlü şarkılara eşlik etmek zorunda kalıyorsunuz...

Heh bunları geçersek, hayranları için harika bir fırsat zira 2 saat boyunca dipdibe oluyor birlikte şarkı söylüyorsunuz. Aynı barda oturuyor, aynı masalarda sohbet ediyorsunuz. Hatta mekan o kadar daracık ki, çarpışıp duruyorsunuz.

Foça Kibele Tapınağı

2011-10-05T16:18:00.000+03:00

Yaptıklarımı geriden yazma konusunda gittikçe kendimi aşıyorum; taa 2010 yazında Foça'ya gittiğimde çektiğim fotoğrafları yeni yükleyebildim. Aslında benim amacım Foça falan değildi, tek derdim Kibele Tapınağı'nı görmekti, o arada Foça'yı da gezmiş oldum.

Buralardan geçip Kibele Tapınağı'na ulaşıyorsunuz. Aslında daha pek çok yerden geçiyorsunuz zira Foçalılar nedense bu tapınakla pek ilgilenmedikleri için sürekli yanlış tarif verip kafanızı karıştırıyorlar.

Geriye pek bir şey kalmadığı için önemsiz bir "kalıntı" niteliğinde onlar için. Oysa, kimbilir ne zaman Komutan Dionysos adını duysam aklıma Kibele Tapınağı gelir. Burası, şahane deniz manzaralı bir tapınak. Zamanında inşa edenler işlerini iyi biliyorlarmış yani.

Şöyle bir şey:

Eğer Foça'ya geldiyseniz buraya da gelin. Ama uzaklardaysanız, benim gibi kilometrelerce öteden gelmenize gerek yok; hayalkırıklığına uğrayabilirsiniz.

Lüküs Hayat!

2011-10-03T19:04:00.000+03:00

Öyle bir giriş yaptım ki gören de gerçekten lüks yaşadığımı zannedecek. Deep'e kendimi zorla mimlettirmemden sonra düşündüm ki niye istedim ben bu mimi? Ne de olsa lüks merakım yok, olsa olsa keyfime düşkünüm. Tamam tamam kendim kaşındım, cevaplıyorum.

Genellikle yaptığım şeyler lüks değil de rahatlık üzerine desem yalan olmaz. Keyfime çok düşkünüm ama dozunda da bir hırsım var. Yani, öyle başımı alıp hippiler gibi gidemem. Daha doğrusu giderim de -hatta hep yaparım bunu, biliyorsunuz- geri işime gücüme dönerim. Sonra sıkılınca yine giderim.

Her hafta, bir gün kendime yalnız olma izni veririm. Burada yazdığım sergiler çoğunlukla bu günlerin meyvesi. Kendi kendime gezip öğreniyorum, gitmediğim yerlere gidiyorum. Keşif gibi yani. Eve gelip okuyorum. Nadiren izliyorum. Kendime bir şeyler yapmak bana en büyük lüks gibi geliyor.

Kızsal lüksler olarak işe bakarsak; kozmetiğe harcadığım para da sınırlı. Ama aldığım zaman da mümkünse en iyisini almaya çalışırım. Sanırım en çok parayı parfümlere yatırıyorum. Hiç acımam, veririm. Güzel kokuları üzerimde hissetmek harika bir his bence.

Vallahi düşündüm düşündüm bir lüks bunu buldum. Bari Leah, Mia, Mr.E, mystery, Sylvie yapsın da görelim lüksleri nelermiş!

Akıl Çağı

2011-10-01T12:59:00.000+03:00

Sartre'nin edebiyat üçlemelerinden biri olan Akıl Çağı, hem durum hem olay kitabı benim için. Olaylar devam ederken, ruhsal fırtınalardan da bahsettiği için önemliydi benim için. Yazılalı 50 seneyi aşmış olmasına rağmen; oldukça akıcı.

"Hiçkimseye benzememek için insan herkese benzemek cesaretini göstermelidir." diyor Sartre, kitabın ana fikri bu.

*Puanım 8/10

Museum of Banja Luka

2011-09-28T20:44:00.001+03:00

Banja Luka'nın bir adet müzesi var ve bizim müzelerimiz kadar geniş aralığa sahip değil. Yani, her konuyla ilgili sergiler burada yer alıyor.

Gördüğünüz gibi Yahudilerle ilgili bile bir bölüm var. Benim anlamadığım; çok yakın bir geçmişte onca olay yaşamış bir ülke, bunları nasıl görmezden gelebilir? Boşnaklar ne kadar üstünde durmaya çalışsa da, Sırplar tarafından mesele kapatılmaya çalışılıyor ve ortalık hala karışık. Bosna Hersek'i gezince, savaşların anlamsızlığını o kadar net hissediyorsunuz ki anlatamam.

Tesla'nın Kutusu

2011-09-26T18:29:00.000+03:00

"Olasılıkla insanlık tarihinin en büyük dehasının eşliğinde bilim, felsefe ve tarihle dolu bir edebiyat festivali var. Sen katılana kadar yok."

Bu arka kapak yazısından da anlaşılacağı üzere, aynı konunun içinde farklı temalar var. Nikola Tesla gibi bir dehanın hayatını anlatırken, sırf bir biyografi değil bir bilgi yumağı sunmuşlar. Burada anlaşılmasa da kitabın kapağı da tamamen metalik gri; Tesla'nın elektrik aşkına ithafen.

Ben bu kitaba bayıldım. Hem çok yönlü olması, hem bilgilendirici olması, hem akıcı olması; her yönden cezbetti beni. Sevdiğim birkaç bölümle yazıyı noktalayalım:

"-Neden elektriği çaldınız?
-Hayır hayatım, elektriği çalmadım. O her zaman benimdi."

"Uzaydan da gelmedim, gelecekten de. Ve bu da sihir değil sadece bilim, saf mühendislik. Büyü, din, okült, tüm bunlar burada, Yeryüzü'nde hayata geçirilebilecek tüm harika şeylere inanmamak için bir bahanedir."

*Puanım: 8 / 10

İzmir Mask Müzesi

2011-09-24T23:17:00.000+03:00

Geçenlerde İzmir'e gittim, zaman kısıtlılılığından dolayı müze ve sergi namına sadece "Mask Müzesi"ni gezebildim. Aslında biraz tesadüfi oldu ama iyi ki de gitmişim zira Türkiye'deki tek mask müzesiymiş.

Maskeler, belki 21. yüzyıl için değil ama geçmiş zaman toplulukları için önemli. Günlük hayatta, ayinlerde, dini ritüellerde sık sık kullanıma sahipler. Açıklama bölümünde diyor ki "insanlar ölüm korkularını maskelerin ardına gizlemekte", çok güzel bir ifade biçimi değil mi?

Bu arada İzmir şahane bir yer, eğer olur da bir gün İstanbul'dan gitmem gerekir de yine Türkiye içinde yaşamam istenirse; orası İzmir olur bence.

Mutlu olmak için gizlen

2011-09-07T23:02:00.000+03:00

Rögarın kapağını kapattım ve bitti. Yüzyılların oluşturduğu kanalların yarattığı sınırın, içimizde yarattığı sınırsızlık hissi bitti. Yeryüzüne, yersizliklerin yüzüne geri döndük.

O'nu 3 yıldır tanıyorum. Komşularımız bizi "cataphile"ler olarak adlandırıyorlar. Yaşamının çoğunu Paris'in kayıp tünellerinde, garip arkadaşlarıyla garip şekilde eğlenerek geçiren garip çift. Oysa bizim yeraltına kaçmamızın sebebi bu zaten. Sınıflandırma, ayrıştırma, uzaklaştırma döngüsü. Biz birbirimizi hiçbir şey olarak adlandırmıyoruz. "Hiç" olmak güzel şey. Boşlukla bütünleşmek değil midir yaşamın amacı?

Kireçtaşı çıkarmak için toprağı delik deşik eden işçiler bilmiyorlardı elbette yeni bir akımın lideri olacaklarını. Kullanıma kapatılan tüneller, zamanla toplu mezarlara, teknoloji harikası metrolara evsahipliği yaptı. Ah, bir de bize elbette. Tünelleri kendimize göre düzenleyip, karanlığa gömülmekten zevk alan insanlara. Yani "cataphile"lere. Kendi özgürlüğümüzün tadını çıkarıyoruz, başkaları dalga geçmekten zevk alsa da. İşte biz, gizlendikçe mutlu oluyor; mutlu oldukça bunu etrafımıza yayıyor ve gitgide büyüyoruz. Büyüyoruz ki ayrımcılığa sahip çıkabilelim. Büyüyoruz ki özgürlük alevi Paris'i rehin alsın.

Babasız Evler

2011-08-26T21:15:00.000+03:00

Ben şimdi anlıyorum ki, Böll'ün herhangi bir kitabını okumak için çok geç kalmışım. Evde duran eski püskü basımlarından biriydi benimki, yıllardır okumayı ertelemiştim; demek ki zamanı şimdilerdeymiş.

2. Dünya Savaşı sonrası, şehit ailelerinin yaşamlarını, çocukların gözüyle anlatıyor Böll. Aile dramı değil, demagoji hiç değil, oldukça yalın bir şekilde durumu göz önüne seriyor; düşünmek ya da üzülmek okuyucuya bırakılıyor. Yazıldığı döneme göre gayet güzel bir üsluba sahip, zaten Nobel ödülünü de almış bir eser; kesinlikle öneririm.

*Puanım 9/10

Banja Luka Vrbas Nehri & Rafting

2011-08-22T14:21:00.000+03:00

Önce ufak bir duyuru: deep, blog adresini değiştirdi. Artık www.sadevederin.blogspot.com adresini kullanmakta, bilginiz olsun.

Banja Luka'dan şehir dışına doğru bir minibüsle gidiyoruz efenim. Günlerdir yolda olmanın verdiği yorgunluk; sabahın köründe raftinge kurbanlık koyun misali götürülmenin korkusuyla birleşiyor. Hayır canım, niye korkayım ki; alt tarafı su buz gibi, alt tarafı denge problemim var; en fazla suya düşerim di mi!

Anca çarşaf gibi nehri görünce mızmızlanmalarımı kesebildim evet. Önce güzelce kağıtlar imzalandı, kıyafetler giyildi. Sırplara göre yapılan rafting kıyafetleri, biz Türk kızlarına dar ve uzun geldi elbette. Betimlemek gerekirse; kırmızı-siyah penguenler gibiydik.

Ardından botlara binildi. Vrbas nehri; bazı yerlerde gördüğünüz gibi dümdüz; bazı yerlerde ise cidden hoplaya zıplaya gidiyorsunuz. Sanırım 2 sene önce, burada dünya şampiyonası yapılmış. Hocalarımızdan biri de Avrupa şampiyonuydu mesela, yani anlayacağınız kendimi güvenli ellerde hissetmesem her an "Bırakın benii" diye çığlık atabilirdim. Her neyse, hoca gerekli talimatları veriyor; kurallara uyduğunuz sürece hiç de zor bir şey değil.

Bitiş noktasına geldiğimizde "isterseniz atlayabilirsiniz" dediler. Ben de "acaba ister miyim" diye düşünürken, hoop! Hoca beni suya itmesin mi! Ben suya düştüm ama ne düşüş, o kadar soğuk ki zor nefes alıyorum. Zar zor merdivenlere ulaşabildim, yoksa akıntıyla sürüklenip gidiyordum. Bu yazıyı okuyamayabilirdiniz yani, yaa yaa.

n the N goes to

2011-08-19T17:27:00.006+03:00

Öncelikle beni "N bilgilendiren" kategorisine layık gören rosemary, deep, ribelle, inanırsakolurbence, mystery, Lulu, Leah ve Mia'ya, "N meraklı" kategorisine layık gören Mr.E, Sweet Sunshine ve Mia'ya, "N çok gezen" kategorisine layık gören Mr.E ve Mia'ya teşekkür ederim. Bu mimin çıkış yeri birinceses. Kendi N'lerimi açıklayacak olursam:

En iyi tasarıma sahip blogger: Mia, sade ve sevimli.

En güncel blogger: deep, asla blogunu ihmal etmez ve hep yenileri sever.

En çok kendini anlatan blogger: ribelle, zaten kişisel blogu.

En akıcı yazan blogger: inanırsakolurbence, eğlenceli.

En çok güldüren blogger: Mr.E, adam yaratıcı beyler demişler.

En aşık blogger: bilemezsin ki.

En çok eleştiren blogger: Leah, sinirlenince tutamazsın.

En çok bilgilendiren blogger: deep, bilgi küpü.

Kadın futbolu

2011-08-17T17:04:00.000+03:00

Bu sergi hala devam ediyor mu bilmiyorum ama yolunuz Caddebostan Kültür Merkezi'ne düşerse bir uğrayın derim. Zira serginin asıl amacı futbol değil; kadınları sosyalleştirmek, erkek ağırlıklı dünyada kendilerine bir yer edinebilmelerini sağlamak.

Mısır, Türkiye ve Filistin'deki kadın futbol takımları üzerinden; bu ülkelerdeki kadın nüfusunun genel durumu anlatılıyor. Tabii Mısır ve Filistin'le beraber anılmamız acı bir durum ama bu durumu yaratanlar utansın.

Özellikle Almanya'daki Türkler arasında; dışarıya sadece bu vasıtayla çıkabilen genç kızlar varmış. Yani antrenmanlar aslında birer kimlik bulma aracı onlar için. Filistin'de ise, İsrail'in kontrol noktalarından geçerek sahalarına ulaşabildikleri için hep bir gerginlik ve çatışma söz konusuymuş. Tabii bazı ülkelerde kadının koşması dahi günah sayıldığından futbol oynamaları da yasak...

Hitler Almanyası'nın Gizli Tarihi

2011-08-14T00:33:00.000+03:00

Nazi felsefeleri, dönemin idealizmi ve Hitler ütopyaları hakkında çok güzel bir yapıt. "Yazın eğlenceli kitaplar okumak gerek" diyorsanız uzak durun, bu konuyla ilgiliyseniz mutlaka alın derim. Çok detaylı bir araştırma kitabı olduğu için, pek öylesine okunacak türden değil, üzerinde durmanız ve düşünmeniz gerekiyor.

*Puanım 7 /10

Banja Luka 2

2011-08-11T16:57:00.000+03:00

Emir Kusturica'yı sever misiniz? Bence seversiniz. Banja Luka'da kurduğu şehir-set'in planını gösterelim o zaman:

Bahsettiğim yiyecek sorunsalını görüp de bize acıyan arkadaşlarımız, son gün ne yapıp edip bir şeyler bulmuş. Poşet çay, yoğurt, yumurta, peynir gibi yiyebileceğimiz şeyleri bir kahvaltıya toparlamış. Mutluluktan uçtuk tabii. Bu arada, evlerini kendileri yapmışlar, çok güzel bir şey değil mi.

Sonra dediler ki, "sıkı bir kahvaltı yaptınız, artık dağa tırmanmanın zamanı." Biz de güle güle "yaa evet hadi gidelim." diye atladık. Biz nereden bilelim, İstanbul'dan gelmişiz dağ mı var burada sanki. Şehrin dışına 5 km yürüdükten sonra da 7 km'lik tırmanışı yaptık.

Bir yerden sonra asfalt yol bitiyor, daracık bir patikadan ilerliyorsun. Birkaç kere düşme tehlikesi geçirdik. Tahmin ettiğiniz gibi sonlara doğru ağlamaklıydık.

Ama nihayet mutlu son! Bizden önce oraya varan ekip çoktan barbeküleri kurmuş, yiyecekleri pişiriyordu. Yine de, o açlıkla çiğ ete saldırmayalım diye en tepedeki "özgürlük anıtı"na götürdüler bizi. Yarım saat kadar daha tırmanmak zorunda kaldık, zirveye çıktık.

Anıt uzaktan göründü. Yanımdaki arkadaşım "Bu anıt şehitlerimiz için yapıldı, bizim için çok özeldir." diye anlatırken; anıta tırmanmış olan arkadaşlarımızı görünce bir anda delirdi! Haklı tabii. Bir de işin sağlık yönü var, tırmandıkları taraf eğik ve bir yuvarlansalar kaç bin metreden düşecekler kimbilir. "Çılgın Türkler" demeyi ihmal etmediler o yüzden.

Bu da bize eşlik eden minik dostumuz:

Yumak

2011-08-08T15:24:00.000+03:00

Bir insan bir dünya. Bir insan bir fikir yumağı. Hepsi birbirine bağlı düşüncelerden ibarettir.

Beyin frekanslarımız benzer olduğu sürece birbirimizi anlayabiliriz. Benzer değilse yandık. Hoşgörüsüz toplumun dışlamaya meyilli saldırganlığı, fikir yumağını yok sayar. Anlamak için çabalamaz.

En son örneğini Hayrettin Karaman'dan gördük. Müslümanlığa uygun yaşamayan insanları farklı bölgelere yerleştirmekten bahsediyor. Tamam işte, frekanslar tutmadı; uzak dur!

Oysa, özümüze döndüğümüzde hepimiz birdik.Çeşitler, bütünü oluşturur. Biz bunu hep görmezden geldik. Dışla dışla, nereye kadar. Hepimiz tek kalana kadar.

Banja Luka 1

2011-08-04T16:54:00.001+03:00

Asıl durağımız olan Banja Luka'ya gelmiş bulunmaktayız. Banja Luka, Bosna Hersek'in içinde Sırp özerk bölgesinin başkenti. Ancak yine de onlar burayı "Sırbistan" olarak anıyor ve hiçbir yerde Bosna Hersek bayrağı göremiyorsunuz.

Gecenin bir vakti trenden kaçarcasına iniyoruz. Zira tren istasyonlarında Latin alfabesi kullanmaya lüzum görmemişler, neyse ki Kiril alfabesi biliyorum ve "Geldiikk uyanıın!" diye çığlık atabiliyorum. Bizi yaklaşık 10 kişilik bir grup karşılayıp kendi evlerine götürüyor. Burada her şey minyatür, evler bile minicik; biz de minicik bir kanepeye 3 kişi ancak sığışabiliyoruz ama o kadar yorgunuz ki direk uyuyakalıyoruz.

Ertesi sabah bir gündüz cafe, gece, gece kulübü olan bir yerde kahvaltı yapıyoruz. Kahvaltı dediğimiz tavuklu börek. Daha domuz eti sorunsalı yüzünden, önümüzdeki 1 hafta boyunca tavuk yiyeceğimizin farkında değiliz! İşte o ilk gün çektiğim fotoğraflar:

Banja Luka eski bir şehir olmamasına rağmen, turist çekmek amacıyla yapılan yeni binalar da Avusturya tarzına göre yapılıyor genellikle. Zaten alçak binaları ve ortasından geçen nehriyle sevimli ve düzenli bir kent. Sağda gördüğünüz bina üniversitelerinin iktisat fakültesine ait, kampüse herkes girebiliyor. Ama tabii bizdeki gibi piknik yapan teyzeler yok :) "İnsanlar piknik yapmak için şehre 10 km uzaktaki bir dağa tırmanmayı tercih ediyor" dediler. Şaka yaptıklarını sanmıştık ama bizi de o dağa tırmandırdıklarında ciddi olduklarını anladık!

Çarşıdaki dükkanlara, o yıl liseden mezun olanların fotoğrafları asılıyormuş, enteresan değil mi. Bizde olsa camekanlarda yer kalmaz herhalde.

Şimdilik bu kadar yazayım, daha Banja Luka hakkında söyleyeceğim çok şey var; zira 1 hafta kaldık orada. Hem artık internetim de var, bol bol yazabilirim, başınızı ağrıtabilirim yine :)

Sarajevo / Saraybosna 1

2011-07-23T23:40:00.000+03:00

Evet nihayet Makedonya serisini bitirdim Bosna Hersek'e geçiyorum.
Grupça "Bosna" diye bir durakta otobüsümüzü bekliyoruz. Burası öyle bir yer ki, herkes Boşnakça konuşuyor; daha Türkiye'deyken Boşnakçaya aşina olmaya başlıyoruz. Ve yolculuk herkesin bağırarak konuştuğu, sigara içtiği bu otobüste başlıyor.

İlk aksiliğimizi Bulgaristan'a girince yaşıyoruz. Sınırı geçtikten 10 dakika sonra, firmanın otobüslerinden birinin arızalandığını, hemen15 dakikada geleceklerini söyleyip gidiyorlar. Aradan 2.5 saat geçiyor ve biz Bulgar tarlalarının ve tır şoförlerinin ortasında beklemeye devam ediyoruz. Artık orada terk edildiğimize inanmaya başlamışken geliyorlar. Meğerse bizim şoförün kardeşi kaçakçılıktan tutuklanmış! Şokun ardından yola devam ediyoruz, bu sefer de Sırp sınırında birkaç kaçakçı çıkıyor aramızdan ve yine duraklıyoruz. Yasal işlemleri halledip yola koyulacağımız anda otobüsümüz bozuluyor! Artık sinirden gözüm seğirmeye başlıyor desem yeridir.

Sabaha karşı Sırbistan'da Vontana diye bir yerde mola veriyoruz. Tamamen dağlık, ormanlık bir bölge.Aksilikler yüzünden yol normalin neredeyse 2 katına çıkmış, Novi Pazar'da aktarma yapacağımız otobüsü kaçırmışız, feci gerginiz yani. Öğlen Novi Pazar'a varıyoruz ve başka bir otobüse biniyoruz. Bu sefer de yol çalışmaları yüzünden yol yeniden 2 katına çıkıyor ve üstelik bu sefer hiç Türkçe ve İngilizce bilen yok.O yorgunlukla adeta Almanca tarzancasıyla anlaşıyoruz ve sonunda bir kulübeden ibaret olan Bosna Hersek sınırından geçiyoruz.

36 saatlik, sadece çubuk krakerle beslendiğimiz bir yolculuğun sonunda yağmurlu Saraybosna'ya varıyoruz. Mermi izleri bizi ilk başta dehşete düşürse de sonrasında gözümüz alışıyor. Bizden önce varan bir arkadaşımız ile onun 1 Türk 1 Boşnak arkadaşı bizi karşılıyor. Cidden perişan haldeyiz, yemek yememiz lazım. Tramvayla çarşıya inerken polisler tramvaya biniyor ve ortalık karışıyor. 1 mayıs olduğu için ücretsiz olan ulaşıma bizden para istiyorlar ve karakola götürülmekle tehdit ediliyoruz. Karmaşayı arkadaşlarımız hallediyor ve artık "çevapi" dedikleri kebaplarımıza kavuşuyoruz. İçinizi daha fazla karartmadan fotoğraflara geçiyorum.

(Bunlar sadece vardığımız bu ilk günün fotoğrafları. Yazı çok uzun olunca fotoğrafları kısa tuttum. Saraybosna'yı gezdiğimiz günün fotoğrafları daha güzel ve sonra.)

Çevapilerimizi yedikten sonra tren istasyonuna gidiyoruz. Yine günlerden 1 mayıs olmasından dolayı tren saatleri belirsiz! Yani bize bilet kesiliyor ama tren gelecek mi gelmeyecek mi belli değil. Tam karnımız doydu, mutluyuz derken tekrar strese giriyoruz. Ama tren geliyor, bavullarımızı yükleyip Banja Luka'ya doğru yola çıkıyoruz...

Benim de söyleyeceklerim var

2011-07-17T00:52:00.000+03:00

Her yerde şehit haberlerini okuyoruz. Acıklı cenaze sahneleri, standart replikler.

Elimizde çözüm olmadıkça sızlanmak neye yarar? "Kanayan yaramız" demek yetmiyor, tampon gerekiyor.

Mutlu Tönbekici'nin yazısını okudum. Bir de siz okuyun, devamı o yazıyla ilgili çünkü.

Çevremizi kirletiyoruz. Tarihi eserlerimizi yakıp yıkıp, kumla gömüp yok ediyoruz. Yalancılara oy veriyoruz. Ama şehitler haberleri gelince: her şey vatan için. Sanal ortamda hep görürsünüz, erkeklerin çoğu vatan için ölebileceğini söyler.

Yaşamak yerine neden ölmeyi seçiyoruz ki?

Bir ülkeyi sevmenin tek yolu nidalarla savaşa mı gitmektir? İlla ki operasyonlar toplar tüfekler mi gerekli? Var olan toprakları korumadıktan sonra, bu çığlıkların ne anlamı var?

Keşke sınırlar hiç olmasa.

Nuh'un Kayıp Gemisi

2011-07-17T00:24:00.000+03:00

Ben bloga girememe mevzusuna çözüm bulmalıyım. Girdiğimde kendi bilgisayarımda da olmuyorum genelde, gezi yazıları falan koyamıyorum. Napıciiz bilemiyorum.

Madem fotoğraf ekleyemiyorum bir kitap tanıtayım. Bu kitabın konusu adından da anlaşılıyor tabii. Hem akıcı hem bilgilendirici ancak biraz misyoner kitabı gibi. Sanki amaç hikayeyi anlatmak değil de, İncil'in doğruluğuna insanları inandırmak. O yüzden biraz soğudum okurken. Yine de enteresan şeyler var içinde. Tabii Türkiye'deki sahneler de beni çekmedi değil. Vaktiniz varsa bir göz atın. Bundan sonra kitaplara puan mı versem ki. Eğer vereceksem bu kitabın puanı 10 üzerinden 6 olur.

Yangın

2011-07-10T20:44:00.000+03:00

Mia, Rory, Ms. Alanso mimlemiş beni. Gitmeden onu da yapayım. Evde yangın çıksam neyi kurtarırdım.

Bir kere evde yangın çıksa, ben gerçekten şoka girip oracıkta bayılır kendimi bile kurtaramayabilirdim. Zira çok korkarım yangından, hele ki yanarak ölmekten. Hadi oldu da şoka girmedim, hala düşünebiliyorum. Bu sefer de neyi yanıma alacağıma karar veremezdim. Eğer o gün mantığım ağır basıyorsa cüzdan ve pasaportu alır kaçardım. Duygusal yanım ağır basıyorsa da bir taş tabletim var, 2. Ramses'in eşi Nefertari'nin, Hitit Kraliçesi Puduhepa'ya yazdığı barış mektubu. Onun bir kopyası daha bulma ihtimalim düşük olduğu için onu alıp kaçardım. Mimi bile içimi kararttı yahu :(

Üsküp / Skopje

2011-07-10T20:21:00.000+03:00

Efendim geldik Makedonya serisinin son yazısına. Ben böyle parçalara böle böle kaç ayda bitirebildim :) Şimdi sırada Bosna Hersek ve Sırbistan var. Bloga haftada bir girebildiğime göre, umarım yaz bitmeden seriyi bitirmiş olurum diyorum.

Üsküp Makedonya'nın başkenti olduğundan en gelişmiş kent doğal olarak. Müzeler, tiyatrolar, alışveriş merkezleri bol miktarda mevcut. Ama bunları Türkiye'de de görmemiz mümkün olduğu için biz eski Üsküp'ü gezmeyi yeğledik.

Bu çarşıda dolaşıp "Üsküp köftesi" yiyebilirsiniz. Üsküp köftesi dedikleri bizim Tekirdağ köftesi gibi, uzun ince. Biz dükkana girdiğimizde fiyatların ucuzluğuyla şok olmuştuk ama sonradan öğrendik ki burada köfteler taneyle satılıyormuş. Ama her şeye rağmen Türkiye'ye göre ucuz tabii.

Burası Üsküp Kalesi. Üsküp'ü tepeden gören tarihi bir yer ancak söylenenlere göre Amerika "tarihi kemikler buldum" bahanesiyle orayı zaptedip büyükelçilik yapmış.

Bir de bu aziz heykellerinin bir hikayesi var. Malumunuz Kiril alfabesi, Makedonya-Ohrid'de doğmuş, daha önce yazmıştım. Üsküp de, yüzyıllarca Osmanlı'nın elinde bulunduğundan her yerde Osmanlı izleri var. Deniliyor ki Makedonlar bu Osmanlı izlerini silmek için Taşköprü'nün kenarlarına bu heykelleri yaptırmış. Aynı zamanda tarihi dokuyu bozmak için bol bol gökdelenler dikiyorlarmış (Aman Allahım nerelerden tanıdık geliyor bu olaylar) Hakikaten de her yer inşaat dolu.

Bakınız Taşköprü:

Sevdalım Hayat

2011-07-02T20:57:00.000+03:00

Birazcık farklı bir standarda girdiğim şu günlerde, Zülfü Livaneli'nin "Sevdalım hayat" kitabını paylaşmak en güzeli olur diye düşündüm.

Her zamanki gibi, Livaneli'nin dili mükemmel. Kendi hayatından bahsederken elbette ki yakın Türkiye tarihinden de bahsediyor. Bir oradan bir buradan derken kitabın nasıl bittiğini anlayamıyorsunuz. Güzel güzel okuyun derim.

Veda'msı

2011-06-30T18:59:00.001+03:00

Vizelerdi, finallerdi, Gelibolu'ydu derken benim staj zamanım geldi çattı. Staj yapacağım yer çok uzak olduğu için, geçici bir süre başka bir evde kalacağım ve orada internet yok. Vakit ve de nakit bulamazsam, 1.5 ay yazamayabilirim. Anlarsınız ki francesca, Henkel lab.larının bir köşesinde analiz yapıyor :) Kendinize çok iyi bakın. Umarım geldiğimde herkes yine buralarda olur.

Tayfur

2011-06-24T21:09:00.000+03:00

Bazen doğayla bütünleşmek lazım.

Eski Tuzla

2011-06-21T23:06:00.000+03:00

Şimdi benim okulum bitti, stajım başlıyor ya. Stajım da, İstanbul'un diğer bir köşesi olan Tuzla'da. Tabii bir zamanlar orası İstanbul bile sayılmazmış. Zaten, şu gelişmiş haliyle bile bir sahil kasabası gibi. Bir tarafta modern siteler olmasına rağmen, diğer tarafta hala minik minik evler. Ben de bu minik minik evleri görmüşken sizinle paylaşmadan edemedim.

Eski Tuzla, tam da deniz kenarına kurulduğundan, bol bol cafeler, restoranlar bulunuyor.

Bakarsan bağ olur, bakmazsan dağ olur örneği; yanyana iki ev:

En güzel yanı da, sanki İstanbul'da değilmişiz hissi veren o daracık sokaklar:

Üçüncü Tercüme

2011-06-19T16:54:00.000+03:00

"Bu yazıyı üç kez okumak gerekir. Bu daha önce hiç görülmedi, tanrının zamanından bu yana hiç işitilmedi."

Kitabın arkasındaki bu söz ve diğer yazarların yorumları, beni bu kitabın mükemmel olduğuna inandırmıştı. Bittikten sonra hayalkırıklığına uğradım açıkçası. Mısır kültürüyle ilgili her şeye bayılan bir insan olarak, konusunu çok beğendim ancak yazarın eksikleri olduğunu düşünüyorum. Çok heyecanlı, maceralı olacakmış gibi başlıyor; öyle de oluyor ama hiçbir konu açığa kavuşmuyor. Sürükleyiciliğine diyecek yok ancak bir haftalık bir dönemden alınmış bir kesit gibi sadece. İlgili olduğunuz bir alansa alın okuyun ama çok da büyük beklentilere girmeyin derim ben.

Finally final of finals

2011-06-17T12:10:00.000+03:00

Nihayet finallerim, açıköğretim sınavlarım, Almanca sınavlarım, odalar, kulüpler hepsi sona erdi de rahatladım. Dün Gelibolu'ya geldim biraz dinleneyim diye. Blogu bayağı boşlamışım, şuan fark ettim. Neyse artık, bundan sonra staja kadar bol bol başınızı ağrıtırım.

Sizlerden de hiç ses çıkmıyor. Yaz geldi blogspot durgunlaştı mı ne. Yazılar, yorumlar azaldı hep. Böyle yazınca da mektup gibi oldu sanki :) Hadi artık buralarda olanlar el kaldırsın!

Gostivar

2011-06-12T12:32:00.000+03:00

En son yazdığım metrobüs yazısından sonra, düşündüm ki Türk mantığı her yerde aynı. Makedonya'nın en büyük Türk nüfusuna sahip kenti Gostivar'dan bahsedeceğim.

Koca şehirde bulabildiğim tarihi tek bina bu. Hepsi yıkılmış, her yere apartmanlar dikilmiş... Aaa bu bana bir şey hatırlattı!

Kültür Evi binası kapalı, kullanılmıyor.

Başımıza gelen en güzel şey, günlerdir çay içememekten çay krizine giren anneme çay ararken bulduğumuz Türk ocağıydı. Tesadüfen Türk Milli Birlik Hareketi Başkanı Erdoğan Saraç da oradaydı, tanıştık sohbet ettik. Herkes bizimle çok ilgilendi, göremedikleri Türkiye'ye selamlar söylediler. O kadar mutlu oluyor ki insan böyle küçük şeylerden. Yaşamak gerek.

Bugün seçim var ve dün Ataşehir'den AKP mühürlenmiş oy pusulaları çıktı... Ne diyeceğimi bilemiyorum artık. Gerçekten sinirlendim, yazı da hiçbir şeye benzemedi ama anladınız beni.

Metrobüs çilesi

2011-06-10T10:01:00.000+03:00

Büyük ihtimalle haberlerde gördünüz, geçenlerde metrobüslerden biri arıza yapınca trafik felç oldu. Ben de o felcin içindeydim ve sınavım vardı. Metrobüse binemeyince babamı çağırdım son dakikada yetişebildik okula falan filan. Pek çok insan da yaşadı bunu. Dün yine ufak çaplı bir arıza vardı metrobüslerde. Yine benzer bir manzara.

Peki biz bunu neden her konuda yaşıyoruz diye sorduk mu? Metrobüsler yapılırken birçok uzman itiraz etti, tek şeritli bir yol çözüm değil; bir aksilikte her şey kilitlenir diye. Gerçekten de öyle oluyor; zira günde yaklaşık 1 milyon insan metrobüslerle seyahat ediyor. Bunu görmek için illa ki canlı canlı kaza atlatmaya gerek yok, tahmin edilebilir. Bizde neden fizibilite sorunu bu kadar yüksek mesela bir düşünelim.

Birincisi sebep "hele bir gelsin o gün de bakarız." anlayışı. Bunu belki özel hayatınızda uygulayabilirsiniz ama bir devleti bu şekilde yönetemezsiniz. Hele ki 20 milyonluk devasa bir şehri, hiç yönetemezsiniz.

İkinci sebep de tepki eksikliği. Bunca insan kilometrelerce yol yürüdü, işine okuluna gidemedi, hani nerede kimseden çıt çıkmıyor? Aynı ulaşım araçları, devletin malı olduğu halde AKP mitingleri için kullanıldı; hani nerede yine çıt yok? Hadi halkın sesini çıkarmamasına da alıştık da, siyasilerde ne bu sessizlik anlayabilmiş değilim. İnsanlar tepkilerini dile getirse bu kadar umursamaz olamayacaklar belki. Ama maalesef ki onlar zırhlı araçlarıyla gezerken metrobüste sürünen vatandaş onları pohpohlamaya devam ediyor.

Üçüncü sebep yeteri kadar önemsememe. Metrobüsler ilk çalışmaya başladığında, hatırlarsınız ki yine seçim öncesiydi. Seçime kadar yetiştirmek için aceleyle duraklar yapılmış, metrobüsler seferlere başlamıştı. Amma velakin bunlar olurken, ne şoförlerin ne görevlilerin sistemden haberi yoktu. Durakların üzerinde ne bir durak adı vardı, ne tam olarak nereye gidebileceğini bilen insan ne de sorabileceğin bir insan vardı. Ne vardı derseniz, E5'in üzerinde bir oraya bir buraya giden metrobüsler. Otobüsten farksız, kendi manyetik özelliği kullanılmayan; normalin 4 katı para ödenmiş, üstüne üstlük Türkiye koşullarına uyum sağlayamayan metrobüsler. Şimdi bu araçlar sürekli sorun çıkarmakta ve ciddi bir masraf yaratmakta. Üstelik hala neden bu kadar para ödendiği ve neden tercih edildiği de muallakta (!)

Ortaya Karışık Mim

2011-06-07T20:13:00.000+03:00

ribelleee, deep, Mr.E, Mia tarafından piyasadaki bütün mimler(o da ne demekse) yollanmış ve de ben tembelliğimden biriktirmiş olduğumdan hepsini teker teker yapıciim.

*Yalan ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

"Hiç yalan söylemedim." diyen birisi kesinlikle yalan söylemiştir diye düşünüyorum. Yaşam koşulları gereği, maalesef ki hepimiz birer maskeyle dolaşmak zorunda kalabiliyoruz. Bu maskeyi gerçek anlamda maske olarak kullanıp kullanmamak bizim elimizde. Bazıları var ki tamamen o sahte suratıyla bütünleşip gerçek özünü kaybedebiliyor. Açıkçası ben zorunlu durumlar haricinde yalan söylenilmesine karşıyım zira yalanın boyutu büyüdükçe gerçekler bizden uzaklaşıyor. Her şeyi olduğu gibi anlatmak ve şeffaf olmak, her zaman hafiflik ve huzurluk getirir bana göre.

*Sabah hangi şarkıyla uyanmak istersiniz ve "asla bıkmam" dersiniz?

Vallahi düşündüm de o kadar çok şarkı var ki sevdiğim, seçim yapamadım. Ama manevi anlam yönünden -annemle bizim şarkımız- hiç bıkmayacağım; Farid Farjad- Violin Song olabilir.

* Nelere gıcık olursunuz?

Takıntılı bir insan olmam dolayısıyla bir sürü gıcık olunan şey sıralayabilirim. Şöyle ki:

-Çantamdaki eşyaların büyüklük sırasına göre durmuyor oluşu.
-Yüksek sesle konuşan insanlar.
-Övünmeyi çok seven insanlar.
-Kararsız oluşum.
-Biraz fazla duygusal oluşum.
-İnsanların bilmediği konularda atıp tutması, bir de entelektüeliteyle dalga geçmeleri.
-Bir şeyleri unutmaya başladığımı fark etmek.
-Yükseklik korkumu bile bile arkamdan ittiriyormuş gibi yapıp kahkaha atmaları. Komik mi?

Şimdilik bu kadar hatırlayabildim.

Madde ve Işık (2) Sergisi

2011-06-05T09:30:00.001+03:00

Borusan Müzik Evi'nde yine bir "madde ve ışık" sergisi vardı. Bu sefer daha şanslı olduğumu itiraf etmeliyim, yeni başladığı için ne aşırı kalabalık vardı, ne de rehbersiz gezildiği için anlaşılamayan eserler. Bir önceki madde ve ışık sergisini burada anlatmış ve sadece "garip" diyebilmiştim. Nihayet sizlere birer açıklama yapabileceğim, çok mesudum!

Bu kısmın adı "quartet for Dot Matrix Printer". Yazıcıların çıkardığı seslerle bir müzik oluşturan sanatçı, anlatmak istediğini kataloğa şöyle aktarmış:

"Fonksiyonun müzikle yer değiştirmesi yoluyla ofis ortamının bir nevi transmutasyonu olarak açıklanabilir."

"Exploding camera" 11 Eylül'den iki gün önce birliğinin en kıdemli komutanı olan Komutan Mesut, patlayan bir kamerayla öldürüldü. Teröristlerin bu cinayette bir kamera kullanması sanatçıyı çok etkilemiş ve bu saldırıda kullanıldığını düşündüğü kamerayla çalışmış. Kameranın arkasındaki ekrandan sürekli olarak savaş görüntüleri ve sesleri veriliyor.

Bu da en sevdiğim "Assistante Sociale" sosyal yardım, sigorta, devlet-hasta ilişkisini irdeliyor. Yakından incelemek gerekirse; cılız ışıklar umutsuz hastaları, iple yataklara bağlı sandalyeler hastasından ayrılamayan refakatçileri, ıslak sandalyeler refakatçilerin kötü konaklama şartlarını anlatıyor. Solmuş çiçekler ölümü simgeliyorken, köpek heykelinin neye işaret ettiği konusunda karara varamadık. İki ihtimal var bize göre; ya da köpek Sirius yıldızının yani kötülüğün simgesi olarak orada yer alıyor, ya da bekçilik görevi yapıyor. Sizce hangisi?

Bunlar işin "madde" kısımları. Işıkla ilgili olanları elbette çekemedim, onları da sizin görmeniz lazım. Bence gitmenizde fayda var, gerçekten enteresan bir deneyim oluyor; hem de ücretsiz.

Dünya Leyla olmuş

2011-06-03T10:49:00.000+03:00

Dünya ne garip. Adalet çok subjektif, bundan olsa gerek adalet bile denemez belki.

"otuzumda asılmamı istediler
kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini
verdiler de
otuz altımda yarım yılda geçtim dört metrekare betonu
elli dokuzumda on sekiz saatte uçtum Prag'dan Havana'ya"

dememiş mi Nazım Hikmet, otobiyografisinde? Öldüğünde T.C. vatandaşı bile değildi. Ölümünden 10 sene sonra, şiirlerini okumak en büyük suçtu. Ölümünden 50 sene sonra, 2011 Türkiyesi'nde şiirleri lise ders kitaplarında yer alıyor.

"bugün Berlin'de kederden gebermekte olsam da
                             insanca yaşadım diyebilirim
ve daha ne kadar yaşarım
                  başımdan neler geçer daha
                                              kim bilir"

Sınırlar yüzünden, yasaklar yüzünden, kimileri sürünmeye mecbur. Kimileri hasret içinde. Kimileri sürgün. Kimileri umutsuz. Kimileri, 50 sene sonra bile gözyaşlarıyla anılıyor.

Kitapkolik yarışması

2011-05-31T10:56:00.000+03:00

Kitapkolik.net yine bir yarışma düzenlemiş. Yarışmaya katılmak için yapmanız gereken tek şey, bu yarışmayı blogunuzda duyurmak ve bunu msn@sinifim.net adresine mail olarak bildirmek. Yarışma detaylarına buradan buyurun :)

Ceddin deden neslin baban

2011-05-29T11:34:00.000+03:00

Şimdi anlayamadığım birkaç mevzu var. Bunlardan birincisi, son günlerde artan Osmanlı popülarizmi. Osmanlı'ya dair her şey "moda" olmuş durumda.

Cuma günü, 2 adet önemli sınavım var, bir yandan laboratuardan örnek almam gerekiyor. Marmara Üniversitesi, "yayılma" politikasını abarttığı için, fakültemizin 4 binası var ve özellikle laboratuarımızın binası kampüsün diğer ucunda! Diğer sınıfların da sınavları var, dolayısıyla hocalar da sürekli farklı yerlerde. Bir sınıfa gidiyorum, sınava giriyorum, hocayı bulmak için bina bina dolaşıyorum, lab.a gidip geliyorum derken fenalıklar basıyor tabii bana. Tüm bunlar olurken de, yemekhanenin tamamını kaplayan (yemekhane 6 katlı) bir Fatih Sultan Mehmet afişi ve Osmanlı bayrakları. Arka fonda da tabii ki mehter marşı ve çeşitli ilahiler. Fetih kutlamaları kapsamında Fatih Sultan Mehmet'in afişinin asılmasını anlayabilirim, ancak Osmanlı bayrağı da neyin nesi?

Hadi biraz analiz yapalım. Güller dağıtıp ilahiler söyleyen güruh kızlı erkekli bir grup. Savunduğunuz Osmanlı yönetimi süresince, siz 12 senelik eğitiminizin ardından bir de üniversiteye gidebilecek miydiniz? Böyle özgürce sokakta dolaşıp, erkeklerle aynı sınıfta okuyup, aynı organizasyonlarda görev alabilecek miydiniz? Mezun oluşunuzun ardından bir işte çalışabilecek miydiniz? Elbette hayır. O zaman bu "özgürlük" söylemleri ile "Osmanlı" çığlıkları, kendi içinde çelişmek değil de nedir sorarım size? Bazı hayalperest insanlar, Osmanlı türevi bir yönetim kurulduğunda, bundan 500 sene öncesinin şatafatlı günlerine dönebileceklerini zannediyorlar. Oysa anlamalılar ki mesele yönetim değil. Her zaman, olay insanlarda bitiyor. Osmanlı'nın yıkılışına sebep olan şeyin, tembellik, umursamazlık ve tamamen Batı'ya arkamızı yaslamak olduğunu unutmamak gerek. Şimdinin Türkiyesi ile 17. yüzyılın Osmanlısı arasında bir fark göremiyorum. Nasıl mı?

Karlofça Anlaşması, genel olarak Osmanlı'nın gerileme başlangıcı olarak sayılır. Toprak kaybetmeler, otoritede gerilemeler başlamıştır. Bunun dışında, batılı ülkeler teknolojik ve sosyal alanlarda inanılmaz bir ilerleme kaydederken, Osmanlı hala yarım bir millettir. Yarım çünkü, erkekleri savaşta olan ülkenin, kadınları cahil ve evlerinde yaşamaya mahkumdur. Oysa savaşan erkeklerden geriye kalan ülkeyi, sadece ve sadece kadınların eğitimi bile kurtarabilirdi. Osmanlı bunu göremedi. Derken, diğer ülkelere yetişemedi. Üretmek yerine ithal etmeyi tercih etti. Zamanla dilinde, kültüründe gelen değişimlere mali boyun eğmeler de eklendi. Dört bir yanda çıkan isyanları bastıramadı. Batılı ülkelerin illegal bir hükümdarlığı söz konusuydu ve 1. dünya savaşı da ülkenin dağılmasına bir nevi bahane oldu.

Tanıdık geldi mi sizlere de?

Ben küçükken sarışınmışım

2011-05-27T21:26:00.000+03:00

Hihi böyle demeyeceğim tabii ki. Sevgili Mia ve deep mimlemiş beni. Mim konusu: "Ben küçükken ... sanardım."

Çocukken -ve hala belki- saflık sınırlarını zorladığım için, pek çok şeyi pek çok şey sanardım zaten. Hani cingöz çocuklar olur ya, ah ah hiç öyle değildim.

*Yıl 1996, annemlerle sanırım İzmir'de bir heykel sergisini geziyoruz. Ama heykellerin tamamı insan figürü ve yarıçıplak. Çenem durmuyor ve soruyorum:

-Anne nasıl bu insanlar böyle duruyor?

-Onlar annelerine karşı gelmiş işte, Allah da onları taş yapmış.

-E niye çıplaklar peki?

-Daha çok utansınlar da akılları başlarına gelsin diye.

Bu açıklama bana o kadar mantıklı gelmişti ki, 12 yaşıma kadar heykellerin Allah tarafından cezalandırılan insanlar olduğunu sanmaktaydım.

*Allah konusuna değinmişken, çocukken de kitap okuma konusunda beni durduramadıkları için yaşıma uygun olan olmayan ne varsa okuyordum. 8-9 yaşında uzakdoğu felsefelerine dalınca kafa bayağı bulandı tabii... Aklım almıyordu, ben bir şeyleri yaratmış olsam böyle görünmez olmazdım ki; şaheserlerimle övünürdüm! Bir gün Zeus'un bir resmini gördüm ve elektriği bulmuşcasına sevindim! Tamam işte, kafamdaki Allah figürü buydu. Her insanın beyninin içinde oturan, sakallı bir adam. Bir de hep makarna yerdi, çünkü benim en sevdiğim şey makarnaydı ve o Allah olduğuna göre en güzel yemeği yemeliydi.

*Küçüklüğümden beri, ailecek tamamen bir arada olduğumuz zaman çok azdır. İlkokul çağlarımda, bir ağabeyim Rusya'da, diğeri Azerbaycan'da, babaannemler de Gelibolu'daydı. Dolayısıyla da zamanım sürekli birilerini özlemekle geçiyordu. Anneannemlerin evinde bir ayna vardı, böyle kocaman oymalı kakmalı bir şey. Aynaların özel güçleri olduğuna inanıyordum ve oraya her gidişimizde saatlerce konuşuyordum aynaya karşı. "Dedeciğim sizi çok özledim, bugün "M" harfini öğrendim, bla bla..." Sonra kendilerine bu detayları sorup da bilemediklerinde, hayret ederdim.

*Yine okuduğum kitaplardan birinde, "melekler uyuyan çocukları seyreder" yazıyordu. Bunu büyük ihtimalle mecazlayarak söylemişti yazar ancak dediğim gibi anlayacak yaşta değildim. Kardeşimle de çok kavga ederdik, hem de döverdik birbirimizi. (Şimdi hayatta dövemem zira şuan benden 20 cm uzun, 15 kilo fazla...) Her neyse, bir gün böyle bir kavga esnasında kardeşim kafama çamaşır sepetini geçirmişti! Öyle ki, sepetin o kare kare izleri alnıma çıkmıştı. Melekler görüp de üzülmesin diye yüzümü tüllerle kapatıp yattım. Tabii, döne döne tüller bir tarafa gitmiş, ben bir tarafa. Sabah uyanıp da tülleri yerde görünce, meleğin; "ben seni her halinle seviyorum" demek istediğini düşünmüştüm. (Ne de romantikmişim)

*Yıl 2011, 27 mayıs, 21:30. Birbuçuk saat çalışmakla yarınki açıköğretim sınavlarını geçebileceğimi sanıyorum bir de.

Tek eşlilik mi o da ne?

2011-05-25T19:44:00.001+03:00

Duymayanınız kaldı mı bilmiyorum. (Kaldıysa şuraya alalım: http://www.habername.com/yazi-sibel-uresin-tek-eslilik-mi-o-da-ne-3635.htm )

"Erkekler bir kadında ne arar? İşte bu sorunun yine bir erkek tarafından verilen cevabı:

Bir erkek bir kadında;

Arkadaşlık

Cinsellik

Annelik

Ev kadınlığı (Hizmet davranışları)

Evet, hanımlar bu dört özelliği tam anlamıyla taşıyorsanız mutlu bir beraberliği büyük bir olasılıkla yakalamışsınız demektir ki bu da küçük bir azınlığı ifade eder.

Çünkü her madde ayrı bir kadını ifade etmektedir.

Yani 4 rol bir kadın…… Bu da 4 ayrı eş demektir aslında…..

Eğer bu 4 özelliği taşımıyorsanız ya eşiniz tarafından aldatılmaya ya da eşinizin başka bir beraberliğine katlanmaya hazır olmalısınız…"

Demiş kendisi. Ha demek ki, biz kadınlar, istediğimiz özellikleri tek bir kişide bulamazsak 4. eşe kadar yolumuz var öyle mi? Hayır öyle değil. Bu hak yalnızca erkeklere ait çünkü! Haydi son maddenin "ev kadınlığı" olmasını da yok sayıyorum, o da başka bir konu ama diyelim ki öyle olmalı; biz de bir Sibel Üresin listesi yapalım. Bir kadın eşinden neler ister?

*Arkadaşlık

*Cinsellik

*Babalık

*Sorumluluk ve dürüstlük

Evet, beyler bu dört özelliği tam anlamıyla taşıyorsanız mutlu bir beraberliği büyük bir olasılıkla yakalamışsınız demektir ki bu da küçük bir azınlığı ifade eder.

Çünkü her madde ayrı bir erkeği ifade etmektedir.

Yani 4 rol bir erkek…… Bu da 4 ayrı eş demektir aslında…..

Eğer bu 4 özelliği taşımıyorsanız ya eşiniz tarafından aldatılmaya ya da eşinizin başka bir beraberliğine katlanmaya hazır olmalısınız…"

diyebilir miyiz biz de aynı şekilde? Diyebiliriz evet.

Sibel Hanım'ın atladığı çok önemli bir konu var ki, eş seçmek pazardan domates seçmeye benzemiyor. Hiç kimsenin mükemmel olması mümkün olamayacağına göre, önemli olan en uyumlu çift olmayı başarabilmektir. Karşısındakinin hatasını sen tolore edersin, seninkini de o. Her alanda önemli olan, insan olduğunu hatırlamak ve eşit olduğumuzu unutmamaktır. Bir kadın olarak, hemcinslerimin bu düşüncelere sahip olması beni ciddi anlamda endişelendiriyor. Herkes kendi değerinin farkına varmalı ve harekete geçmeli. Okuduğu okulda, yaptığı işte, oturduğu evde bile. Boşa harcanacak zaman yok bizler için. Bu ülke, böyle düşünceler yüzünden gün geçtikçe geriye gidiyor. İşin komik yanı, her gün kadın ve çocuk hakları adına birçok gerileme olmasına rağmen "Türkiye ilerliyor! Türkiye refaha ulaştı!" türevi sloganlara maruz kalmamız. Fıkra gibi memleketteyiz vesselam.

Vrapçişte İlköğretim Okulu

2011-05-22T19:11:00.001+03:00

Şimdi Vrapçişte de ne diyeceksiniz, zira diğer yazdığım yerlere göre ufacık tefecik bir yer burası. 10000 nüfuslu bir köy. En çok Türk nüfusunun bulunduğu Makedonya ili Gostivar'ın bir köyü. Tuhaf olan, bu köyün sahip olduğu eğitim olanakları. Burası aynı zamanda rehberimizin çalıştığı okul olduğundan, müdürle ve öğretmenlerle tanıştırılacağımız söylenmişti. Okula geldiğimizde gözlerimize inanamadık, tüm öğretmenler öğrenciler günlerce bizim için hazırlık yapmışlar! Tüm öğretmenler (burası bayağı kalabalık bir okul olduğundan yaklaşık 100 tane öğretmen var) sırayla tanıştık, konuştuk. Biz onlarla tek tek el sıkışırken, Türk öğrenciler sağda solda Türk bayrakları açıp "Türkiye!" diye tezahüratlar yapıyorlardı. Onlar için Türkiye, dillerini konuştukları ancak hiç göremedikleri; uzaklardaki bir hayal dünyası gibi.

Hem Makedonca, hem Arnavutça, hem de Türkçe eğitim yapılan tek okul olma özelliği taşıyan bu okulda, her öğrencinin resmi dili öğrenmesi şart. Müdürün yalancısıyım, Türkiye'den heyetler gelip okulun dille ilgili sistemini inceleyip notlar almışlar. Tahminlerime göre, Türkiye'de de böyle bir tasarıları var.

Burada her öğrencinin bir bilgisayarı var, pek de zengin olmayan bir ülkeye göre çok iyi bir standart değil mi? Okulun destekçileri arasında Hakan Şükür ve Hüseyin Çelik de var, sanırım bu okulun düşünce yapısı hakkında bir fikir veriyordur. Umarım gördüğüm pedagoji odaları gerçekten kendi işlevlerini yerine getiriyordur.

Bir de ne gördüm:

Özlem

2011-05-20T22:25:00.000+03:00

Hayal kurmak güzeldi birlikteyken. Lisedeydik, kimbilir hangi okullara girecek, neler yapacaktık. Aslında planladıklarımız, yaşadıklarımızdan çok da farklı değildi. Bugün, yaşadıkça anlıyorum bunu. Olan, beklenenden daha güzel. Bizim yaşadıklarımızsa, hepsinden daha önemliydi.

Çünkü bu "birlik" duygusunu daha 15 yaşında hissedebilmekti. Tüm sınıfı örgütleyip eylem yapacak gücü kendinde bulabilmek, dönem arkadaşların kendini ifade edemezken bakanmış valiymiş dinlemeden söz alıp konuşabilmek, kendi kendine etkinlikleri programlayabilmek, farklı olmayı yaşayabilmekti.

Büyükada'da parasız kalıp dans edip şarkı söyleyerek yol parası aramak, Datça'da perili köşk için sıcağın altında bayılma noktasına gelmekti. İstiklal'de bir aşağı bir yukarı defalarca yürümek, Galata'da fal bakmak, Karaköy'de defalarca kaybolmaktı. Didim'de inatçılığımızı göstermek, Bakırköy'de meydanda "yine mi buraya geldik" diye söylenmekti.

Her şeyden önemlisi, 6 sene sonra hala başın sıkıştığında telefonun ucundaki ilk numara olmaktı. Bloga fotoğraf ararken bile ona ait yüzlerce şey bulup duygulanmaktı.

"İyi ki doğdun" değilsin o yüzden benim için. "Doğmasaydın ne yapardım?"sın. Ve gerçekten, iyi ki varsın.

Rengarenk?

2011-05-19T18:48:00.000+03:00

Arabayla ilerlerken rengarenk bir konvoy görüyorum, yaklaşıyorum yaklaşıyorum, renkler; sarı, kırmızı, yeşil.

Renkli kalabalığın yanında Sabahat Tuncel'in seçim otobüsü var, üzerinde "Özerk İstanbul" yazıyor, artık ne demekse... İnsanlar halay çekerek yolu kapatmışlar, sağa sola kıvrılarak zar zor geçiyorum.

Babam ne diyor biliyor musunuz, "aman dikkat et birine çarpma, vallahi arabayı bile dağıtırlar." Sonuç olarak özerklikten bahseden bir grubun yanından, korkarak geçiyoruz.

Ulusal egemenlik diyorduk değil mi?

Zaman Tüneli

2011-05-17T22:48:00.001+03:00

Tam da kafamı zaman kaymalarına takmışken, Mia'dan gelen "Eğer bir zaman tüneli olsaydı, -geçmişten ya da gelecekten- hangi zamana gitmeyi, kimi, neyi görmek istersiniz?" konulu mim bu işin tuzu biberi oldu.

Zaman makinesi türevi bir cihazımız olsaydı elimizde, tek bir yere gitmeyeceğimden eminim. Kafamda bir sürü, bir sürü şey var. Listeleyeyim bari.

*Daha ilk insan dünyaya geldiğinde, olabileceklerle ilgili uyarmak isterdim kendisini. Bak siz şimdi insanları güçlerine göre ayıracaksınız, daha sonra gün gelecek bu durum sömürülecek, kas gücü değil akıl ön plana çıkacak. Binlerce torununun hakkını yiyeceksin, yapma bunu derdim.

*En az 5 yıl Mısır Medeniyeti'nde yaşamak ve Aldebaran efsanesinin ne boyutlarda gerçek olduğunu görmek isterdim. Ve tabii ki Tutankamon'u canlı canlı görmek... Sonraki 5 yılımı antikYunanda geçirip, o törenlerine katılmak, Platon'la sohbet edebilmek isterdim. Belki o zaman "devlet"te benim de adım geçerdi :)

*Tarihin farklı zamanlarında farklı farklı kahramanlarım var. Kısa süreli de olsa, yanlarında bulunmak ve gözlemlemek isterdim elbette. Onlar kimler diyecek olursanız da, başlıcaları: 2. Ramses, Siddharta, Tesla, Karl Marx, Mendel, Descartes, Georgiana Cavendish, Marie Curie, Frida Kahlo, Picasso falan diye uzar gider bu liste.

Devlet

2011-05-16T21:25:00.000+03:00

Her şeyin bir zamanı vardır derler ya, kitaplar için de öyle. Ben ne zaman bir konu hakkında bir şey duysam, merak etsem bir şekilde ilgili kitap beni buluverir. Ben onu bulmam, o beni bulur.

Her bölümünü kaçar kere okudum bilmiyorum, düşünmeyi yeni öğrendim desem yeridir.

Tetova / Kalkandelen

2011-05-14T10:20:00.000+03:00

Blogspotun dün yapılan yazıları, yorumları göstermemesi, bir güne ait bütün bilgileri silmiş oldu dostlar. Bugün yazabildim ancak ben de. Biraz arayla da olsa devam ediyorum Makedonya'ya, umarım bıkmamışsınızdır :)

Burada Makedonların, Türklerin ve Arnavutların bir arada yaşaması dolayısıyla bazı karışıklıklar var. Yani şöyle ki, fotoğraftan anlaşılabileceği gibi; sinagog görünümünde camiler, cami görünümünde kiliseler vs. bulmak mümkün. Alttaki fotoğrafı büyütürseniz ne demek istediğimi anlayacaksınız. Her kültür iç içe geçmiş ancak bu çeşitlilikten yararlanmak yerine bölünmeyi tercih ettiklerini gördüm daha çok.

Tam da karın oturduğu, yumuşak bir soğuğun hakim olduğu günlerde gittiğimizden ulaşım biraz sorunluydu, çok fazla gezemedik açıkçası. Makedonya'nın en büyük şehirlerinden olduğunu söylediler ama bana pek de büyük gelmedi, internette araştırıp da nüfusunun 180.000 olduğunu görünce pek de haksız olmadığımı anladım!

Burada Sultan Murad'a karşı özel bir tutum var, Üsküp'te de aynı şeyi gördüm; bir sürü cami var onun adıyla anılan. Belki de hepsini o yaptırmıştır, o yüzden Makedonya için özeldir bilemedim şimdi.

Yorgun ilişki, yorgun ülke

2011-05-11T20:12:00.000+03:00

Dilek Önder'in bir yazı dizisi vardı geçenlerde; yorgun ilişkiler üzerine. Diyordu ki, yorgun ilişki aslında yeni ilişkidir. Daha önceki kötü tecrübeler bu ilişkiyi yorgun kılar. Sonra haberleri izledim. Malumunuz, bir süredir yoktum buralarda. Arka arkaya onlarca haber; boş kağıttan alınan 420 puan, bakanın torpil maili, Tayyip Erdoğan'ın akıl hocası Demirel'e bile uzanan nankör konuşmaları...

Dedim ki ne oluyoruz? Bu işte; yorgun ülke. Kimsenin gelecekten umudu kalmamış. Hep beraber mutluluk oyunu oynuyoruz. Artık yorum yapmaya, üzerinde konuşmaya bile gerek duymadığımı hissediyorum bazen. Çünkü bu meşhur; öğrenilmiş başarısızlık kompleksi. Neredeyse tamamımızın kapıldığı "uğraşsak ne olacak ki?" düşüncesi.

Gerçekten... Ne oluyoruz?

Hoşbulduk efenim

2011-05-10T21:01:00.002+03:00

Pek de mütevaziyimdir, pek de öngürülüyümdür hihi. Zannediyorum 2 gün önce döndüm, zira artık zaman mefhumum kalmadı. Açık olmak gerekirse, bugüne kadar belki yüzlerce yolculuk yaptım ancak bu kadar zevkli olduğunu hatırlamıyorum hiçbirinin. Resmen yol boyunca başımıza gelmeyen kalmadı ancak hep bir şekilde üstesinden geldik, o çaresizlik anlarını yaşadık, sonra eğlencenin tadına vardık. 20 saatlik yolu 36 saatte giderek 2 günü sadece kraker yiyerek mi geçirmedik, dağbaşlarında mahsur mu kalmadık, polislerle başımız belaya mı girmedi... Ya da buz gibi sularda duş mu almadık, açlıktan susuzluktan ne yapacağımızı mı şaşırmadık... Ama hepsi bir şekilde eğlenceli Banja Luka gecelerine, hüzünlü Saraybosna günlerine dönüştü. Vrbas nehrinde rafting yapıp o buz gibi suya atlamak, ilk defa geçtiğin sokaklarda yeni tanıştığın insanlarda bilmediğin dillerde şarkılar söylemek, şehir hayatından bir anda çıkıp dağ tepe tırmanmak, her gün en az 10 kilometre yol yürümek, sonra 4 saat uykuyla yine çantan sırtında bir yerlere gitmek... Hepsi birbirinden önemli deneyimlerdi benim için. Şimdi bir anda deneylerin, raporların, projelerin yüzüme çarpması çok garip geliyor; oysa orada tek derdimiz en az parayla en doyurucu yiyeceği nasıl seçeceğimiz, en çok yeri nasıl gezeceğimiz idi. Bir şekilde, gerçek dünyaya döndüğüme göre blogda da Makedonya serisi bittikten sonra bu seriye başlayacağım. Önce Bulgaristan dağları, ardından Sırbistan, sonra Bosna Hersek ve Sırp özerk bölgesi. Bosnalıların deyimiyle: "Ayyydee!"

Ben yine gidiyorum

2011-04-29T20:57:00.000+03:00

Tam da blogspot hareketlenmeye başladı derken ben yine gidiyorum. IASTE organizasyonu olarak Bosna Hersek'e gidiyoruz. 1 hafta daha yokum ama sonra yepyeni gezi fotoğraflarıyla karşınızda oluciim. Ve bir daha ne diyoruz:

Beni özleyin anacım! Baaay! (fotoğrafı bu sefer bulamadım:/ )

Esrarengiz yolculuk (Kayıp tablo)

2011-04-29T09:41:00.000+03:00

Sanat tarihi meraklılarına yeni bir roman buldum! Çok akıcı, çok bilgilendirici bir roman olmakla birlikte; bu kadar sevmemin bir sebebi de başkahramanın adının da Francesca olması olabilir mi acaba?

Bu konuyla biraz ilgiliyseniz Caravaggio'yu mutlaka duymuşsunuzdur. Çalkantılı hayatı ve kayıp tabloları ile "Caravaggio hastalığı"na tutulmuş pek çok sanatsever var.

Caravaggio

Burada da, bu sanatseverler bir kurgu halinde anlatılırken; Caravaggio eserlerinin peşindeki Francesca'dan bahsediyor. Şiddetle tavsiye edilir.

İlkokul Öğretmeni

2011-04-27T22:07:00.000+03:00

Mia'nın Bu yazısını okuduğumda, birdenbire ilkokul yıllarıma gittim. Nivea'nın değil de, Avon'un el kremleri vardır ya hani. O zamanlar pek yaygın değildi onlar. Benim ilk defa "nemlendirici krem" kavramıyla tanışmamı sağlayan ilkokul öğretmenimdir!

Oldukça konuşkan ve tombul bir kadındı öğretmenimiz ama inanılmaz disiplinliydi. Zaten minicik olduğumuzdan, fiziksel özelliklerinin de bu otoritede etkisi vardı elbette. Çok iyi hatırlıyorum, 1. sınıftayken bir harfi tahtaya yazardı mesela, biz tekrar tekrar yazardık deftere. İşte bu tekrar tekrar yazma kısmı, onun günlük bakım zamanıydı!

Önce çantadan el kremi çıkartılır. Ardından cüzdan. Sınıftan bir öğrenci kantine su almaya gönderilir. Bu öğrenci, o günün en çalışkanıdır. Öğretmene su almak, bizim için adeta bir ödüldür! Seçilmiş kişi sınıftan çıktığı anda, öğretmen yüzüklerini tek tek çıkarır. Ancak prensip olarak en son alyansını çıkarır. Sonra sol elinin üstüne kremi boca eder ve diğer eline de oradan sürer. Ama nasıl keyifle, yavaş yavaş... Sonra gülümser ve yine tek tek yüzüklerini takar. Bingo, o sırada öğrenci sınıfa gelmiştir! Aynı gülümsemeyle suyu içer ve teşekkür eder. Öğrenci yerine oturunca da tahtaya geçip, başka bir harfe geçer.

Anlatasım geldi.

Ohrid İncileri

2011-04-27T10:59:00.001+03:00

Hey St. Naum guys!
It's so hard to explain the atmosphere spans from you and your place but im trying to making post one by one the memories in Macedonia in my blog, thats why im writing Ohrid pearls about 2 months later.

Geçenlerde şurada anlattığım St. Naum Manastırı'nın civarında, tam da Ohrid Gölü'nün kenarında bir yer var. Duruma göre mesire alanı, duruma göre cafe, duruma göre restoran, duruma göre de bijuteri. Adamlar her şeyi bir araya toparlamış.

Bu köprüden sonra geniş bir çayırlık çimenlik var ama dekoratif nesnelerle süslenmiş, çok hoş bir yer. Tam da o bahçenin kenarında Risteski Ailesi'nin ürettiği meşhur Ohrid İncileri'nin satıldığı stand yer alıyor. Oradan da ilerleyip, ufacık tefecik cafe-restoranla karşılaşıyorsunuz.

Evet geldik:

İnciler, Ohrid Gölü'ndeki balıkların pullarından yapılıyormuş. Normal incilerden farklı olarak gümüş gibi parlıyorlar. Biz, orada akşam yemeği yediğimiz bir akşam annemin takılarından hatıra olarak verelim demiştik oradakilere. Onlar da hatıra olarak birkaç küpe bileklik vs. hediye ettiler. Onun dışında siyah incilerden ve damla şeklindekilerden çok aldım, Marie Antoinette'in bir kolyesi var ya hala saklanıyor; ondan yaptıracağım anneme hihi:)

Ben Ruhi Bey

2011-04-24T22:12:00.000+03:00

Nasıl olacaksınız Ruhi Bey
Bugün de erkencisiniz Ruhi Bey
Şarapla bira mı içiyorsunuz Ruhi Bey
Böyle sabah sabah Ruhi Bey
Akşam akşam Ruhi Bey
Akşam sabah Ruhi Bey
Cıgara alır mıydınız Ruhi Bey
Yakalım Ruhi Bey, yakalım
Böyle üşümüyor musunuz Ruhi Bey
Benim de ayakkabılarım su alıyor Ruhi Bey
Ne olur ne olmaz
Önümüz kış Ruhi Bey
Ee, daha nasılsınız Ruhi Bey
- İyiyim, iyiyim.

3 tat 1 doku

2011-04-22T15:33:00.000+03:00

Mr.E beni mimlemiş efenim. Konumuz şöyle;

En sevdiğin üç görsel; uyuyan bebek, bir dağın tepesinden görülen diğer dağ manzaraları ve tabii ki uzaktan görülen deniz.

En sevdiğin üç ses; dalga sesi, piyano sesi, sessizliğin sesi :)

En sevdiğin üç tat; muz, bitter çikolata, kavun.

En sevdiğin üç koku; parfümüm, boya benzin vs. gibi toluen içeren her türlü madde, dünkü "muz yağı sentezi" deneyinden önce yazsaydım muz kokusu da olurdu ama artık muz kokusu benim için bir kabus.

En sevdiğin üç his; bir şey başardığımda veya olayların yolunda gittiğine inandığımda sanki yukarıya tırmanıyormuşum hissi, hayal kurarkenki heyecan hissi, bir de mesela önceki gün çok güzel bir şeyler yaşamışsındır; o sabah uyandığımdaki hissi çok severim.

Mimlediklerim ise;

Herbirenk, huyumkurusun, inanırsakolurbence, clementine, nil.

3 idiots

2011-04-19T20:46:00.000+03:00

Bazı filmlere çok üzüleceğinizi bilerek gidersiniz, ağlar çıkarsınız. Bazı filmlere çok güleceğinizi bilerek gidersiniz gülmekten katıla katıla çıkarsınız.

Bir de bazılarının nasıl olacağını bilemezsiniz, keyiften mest olmuş dansları izlerken intiharlarla karşılaşabilir, en dramatik sahnede gülümseyebilirsiniz. İşte "3 idiots" öyle bir film.

Ruh halim

2011-04-17T16:51:00.000+03:00

Rory ve Mia mimlemiş beni ama ruh halimde çok fantastik bir durum yok şuanda aslen. Evine 15 dakika mesafede Grup Yorum konseri verilen ve sırf üşengeçlikten ve provokasyondan korkan biri olarak gitmemek nasıl hissettiriyorsa, aynen öyle hissediyorum. Buradan da Grup Yorum'a diyorum ki;

Model-Değmesin Ellerimiz

Şiir dersek de;

Karanlıktan güçlüydü aydınlık
Uzakta parlayan sımsıcak ışık
Şiir sana tutkun, sen ona aşık
Kendi yüreğinle yarışırdın sen.

Şu fotoğrafın iğrençliği de ruh halimdeki dalgalanmayı güzel güzel anlatıyor! Ayasofya ve ben.

Siyah Kehribar

2011-04-16T18:35:00.001+03:00

Tarık Buğra, her kitabını bir tanıdığına ithaf edermiş. Siyah Kehribar da, bu geleneğin başladığı ilk kitap.

Zannediyorum ki, ilk kitap olmasından kaynaklı bazı hatalar var. Türkiye'den kalkıp, İtalya'ya doktora yapmak üzere gelen bir insanın başına gelen olaylar anlatılıyor; aşk, cinayet, intikam temelli. Ancak tüm bunlar olurken her şey sadece tek bir yönden ele alınıyor. Buna rağmen dili oldukça akıcı ve insanı sürüklüyor. Okuması gayet keyifli. Çok güzel bölümler vardı, not almıştım burada paylaşmak için ancak kütüphaneden aldığımdan ve teslim tarihi dolduğundan mecburen okuyun ve görün diyebiliyorum.

Struga, Makedonya

2011-04-14T14:45:00.003+03:00

Struga, yani oradaki Türklerin deyimiyle "Usturga" :) Ohrid'e yaklaşık 30 kilometre uzaklıkta, küçük bir yerleşim yeri. Ancak etkinliklerin boyutları nüfusla ölçülmüyor burada. Şehrin ortasından geçen Karadrim Nehri'nin üstündeki köprüde, her yıl dünya çapında bir şiir festivali düzenleniyormuş yaz aylarında.

Karanlıkta nasıl köpürdüğü belli olmayan Karadrim Nehri:

Karadrim, Ohrid Gölü'nün sularını taşıyıp Adriyatik Denizi'ne döküyor. Şehrin ortasından geçtiği için de, orada her yol nehre çıkıyor. Keşke gece olmasaydı da, o köprünün fotoğrafını çekebilseydim doğru düzgün. Karanlıkta hiçbir şey belli olmuyor.

Maalesef, buradaki tarihi yapı pek iyi korunamamış. Eski binaların yanında hep yeni binalar ve çirkin tabelalar var. Neyse ki apartmanlaşma kavramı henüz yok.

İşin ilginç tarafı, buradaki tek kolej Fethullah Gülen cemaati tarafından yapılmış. Ne ara el attınız buralara da anlamadım ki... Yahya Kemal, Üsküp'te (Skopje) doğmasına rağmen, burada her şeyin adı Yahya Kemal.

Orada Tac Mahal diye bir restoranda yedik yemeği. Sahibi Türk olduğu için çok mutlu oldu, bize ta nerelerden rakı falan getirtti. Türk lafını duyan annem direk çay istedi ve gerçek demleme çay gelince, çaya nasıl gözlerle baktığını anlatamam! Zira günlerdir "Türk çayı" adı altında bilimum uzakdoğu çaylarına maruz kalmıştık, midemiz her şehirde ayrı bir çayla alt üst olmuştu.

Aslında, Struga'yı bir daha gündüz gözüyle görmek istedik ama zaman olmadı. Bir dahaki gelişimde umarım bir "küçük İstanbul" görüntüsüyle karşılaşmam.

*Buradan memleketteki arkadaşlarımıza, akrabalarımıza selam söylüyor el sallıyoruz. Öhm, seviyeyi düşürmeden; dostum Gucimm'i çok çok öpüyorum :) O şimdi, aylardır yanlış sınıftaki derse girdiğini fark ettiği için, Fransızca hocasını kendisini sınava almaya ikna etmeye çalışıyor... Aylavyusomaç bebik!

Golden Rose 53. vs Flormar 99

2011-04-10T11:33:00.001+03:00

*Görsel www.quickdryisalie.blogspot.com adresinden alınmıştır.

Bu tonda lacivert oje, en en sevdiğim tonlardan biri. 3 şişe flormar plus quartz 99 tükettikten sonra, nasıl olsa aynı renk diye Golden Rose 53 aldım. Ah ah nerde o flormarın hemen kuruma özelliği, nerde golden rose'un ultra cıvık ojeleri? Eğer Golden Rose'dan birileri bu yazıyı okuyorsa, bir oje delisi olarak mutlaka dikkate almalılar; zira herkes aynı sorundan şikayetçi. Kat kat sürüyorsun, zaten zor kuruyorken bir de bu şekilde iyice bozuluyor oje. Lütfen bu soruna bir çözüm bulun.

Gözünü sevdiğimin 99'u:

*Görsel www.benimadimkirmizi.blogspot.com adresinden alınmıştır.

Biyokimya Günleri, İTÜ

2011-04-08T09:54:00.000+03:00

Ben yine gecikmiş bir yazı ile karşınızdayım, yaklaşık 3 hafta boyunca fotoğrafları bilgisayara atmaya üşendim a dostlar! Halbuki bu etkinlik, Kimya Mühendisleri Odası Öğrenci Komisyonu olarak aylardır çabaladığımız, emek verdiğimiz bir etkinlikti. Minicik çatı katlarında şirketlerle iletişime geçmeye mi çalışmadık, yağmurda karda odanın yollarını mı tepmedik... Az kişiyle dev bir konferans yaratmaya çalıştık.

İşe de yaradı. Şu gördüğünüz salonda 380 kişi var. İki günde yaklaşık 500 farklı kişiye ulaşıp seminerlerimizi devam ettirdik. İzmir'den, Eskişehir'den, Kocaeli'nden, Edirne'den, Sakarya'dan dahi kalkıp gelen arkadaşları görmek çok gurur vericiydi. Onlara da buradan teşekkür ederim tekrar.

Konu "biyokimya" olduğu için, biyokimyayla ilgili bütün başlıkları incelemeye çalıştık. Bu noktada rahatsız edici bazı olaylar oldu. Kimi türbanlı arkadaşlar, "bira sentezi" konulu konuşmada salonu terk etmeye bile kalktılar... Salondaki öğrencilerin tamamı mühendislik ya da fen-edebiyat fakültesi öğrencisi, demek ki bilgisiz insanla bilinçsiz insan bir değilmiş. Bir sentez tepkimesini duymaya bile tenezzül etmiyorsa insan, demek ki yarın bir gün işini yapmaya kalktığında bu konuları pas geçecek öyle mi? Subjektif bilim hiçbir yerde var olamaz hanımlar, üzgünüm.

En ateşli tartışmalar panel kısmında yaşandı tabii ki. Kendini GDO'nun faydalarını savunmaya adamış Prof. Dr. Selim Çetiner ile, zararlarını anlatmaya adamış Prof. Dr. Şeminur Topal arasında hem öğretici hem de nasıl diyeyim, aksiyonlu tartışmalar geçti. Salonda kıyametler koptu ama unutamayacağımız bir panel oldu. Aşağıdaki fotoğrafta, iki tarafın jest ve mimiklerine dikkat :)

Sonra, Nuray abla, odanın görünmez meleği emekli olacağını bizlere çıtlatmış olduğu için; ona da bir bölüm ayrıldı.

İTÜ KSB'den ayrıldıktan sonra bütün organizasyon ekibi olarak Taksim'e geçtik. Eee o kadar çalıştıktan sonra biraz da eğlenmek lazım di mi? Di!

St. Naum Manastırı

2011-04-06T20:28:00.000+03:00

Bu insanlar bir şeyler aramıyorlar, babamın kurbanları! Babacığım, ilk defa geldiği Makedonya'da "bu kilisenin etrafını 7 kere dolaşınca istedikleriniz oluyormuş" deyince, insanlar harıl harıl yürümeye başladı. Babamın dalga geçmek için söylediği bu şey, ufak turistik grubumuzda bir efsaneye dönüştü!

Bu kilise, St. Naum Manastırı'na çıkan yolda bulunuyor. Çok bakımlı ve güzel bir yerdi, bir de bana nedense Hansel-Gratel masalındaki cadının evini hatırlattı :)

Sonra buradan çıkıp bayağı yokuş tırmanıyoruz. Çoğu manastır gibi St. Naum da tepede, tam Ohrid Gölü'nün üstünde. Bir taraf Arnavutluk bir taraf Makedonya. Hatta şu gördüğünüz dağlar Arnavutluk:

Bakın bizi kimler karşıladı:

St. Naum, Kiril alfabesinin doğduğu yer. Yani çok sevdiğiniz yavruşkalar, bu manastırda yaşayanların sayesinde okuyup yazabiliyorlar! Aynı zamanda, İncil'in Kirilceye ilk defa çevrildiği yer. Bu bakımdan tarihi değeri de yüksek. Bence sırf o mimarisi için bile görülmeye değer.

Kore Öyküleri

2011-04-03T12:10:00.001+03:00

Geçenlerde kütüphanede sanırım stokiometri kitabı arıyorken, yine yanlışlıkla (!) akademik kitaplar bölümünden sapmışım. Romanların, öykülerin önüne gelince de tutamadım kendimi tabii, kapağı ilginç gelince bu kitabı aldım.

Tasavvufla ilgili dahi hikayeler var içinde ve Kore'de bile Türkoloji bölümü olması beni çok şaşırttı. Hankuk Üniversitesi, Türkoloji bölümü öğretim üyelerinden birisi yapmış kitabın çevirisini. Değişik kültürleri öğrenmek harika bir şey; şu küçücük 200-300 sayfalık kitap bile neler katıyor insana. Okumak gerek.

Pardon sizi Madonna sanmıştık!

2011-04-01T11:08:00.001+03:00

Çoğunuza bu isim tanıdık geliyor değil mi :) Ben de Beyazıt sahaflarında, eski püskü şeylerin arasında görünce atladım hemen bu kitaba.

Cengiz Özkarabekir'in gözünden, 90lı yılların olayları ve gazetecilerin yaşadıkları. Kendisi kameraman ve diyor ki:

"Medyatik simgeler arasında yer edinen kameramanlara her zaman aniden ortaya çıkan karıncalar gibi bakılmıştır... Peki ama kim bu kameramanlar? Susurluk kazasını, Gazi Mahallesi'nde yaşanılanları, Türkiye'nin kapanmayan yarası terör olaylarını veya rüşvet skandallarını tüm çıplaklığı ile birinci elden ekranınıza taşıyanlardan başkaları değil elbet... "

Amatörce yazdığını iddia etse de, çok akıcı bir kitap. Çok da uzun olmadığından tadı damağınızda kalıyor.

İntihar etmek

2011-03-30T10:58:00.000+03:00

Vize haftasında hasta oldum. Sınavlarım kötü geçebilir. Yorgun hissediyorum. İntihar edeyim bari de, birileri benimle ilgilensin!

"Kadınlar ilgi çekmek için intihar ediyor."

Bir emniyet müdür yardımcısının sözü bu. Biz kadınlar çok sıkılganmışız. İlgi çekmeyi pek severmişiz.

Bu ülkede ezilen, dayak yiyen, tecavüze uğrayan, hayvan muamelesi gören binlerce kadın, bu güne kadar ilginizi çekmedikleri için intihar ediyor olabilirler mi? Dünyada kendine ait bir yer olduğunu düşünemeyen, "insan" olduğunu hissedemeyen kadınlarla ilgilenilmiyor; canları güvencede değil. Karakola gidip "kocan o senin, hadi barış" diyerek eve gönderildiğinde ölü bulunan kaç tane kadın duyduk, kaç tane daha duyacağız? Pedofili hastalarının kurbanı olan, kaç tane çocuğa üzüleceğiz?

Bu ülkede kadının adı yok evet. Canlarından vazgeçmeleri bile suç.

Ohrid Gölü

2011-03-22T18:39:00.000+02:00

Ohrid Gölü'nün asıl manzarası güzel olan kısmını göstereceğim şimdi size. Burası şehir merkezine 30 km uzaklıkta, Arnavutluk sınırının hemen yanında olan kıyılarından biri. Zannediyorum ki eski zamanlarda yerleşim yeri burasıymış, manastırlar kiliseler var çünkü.

Daracık ve buzlu dağ yolları düşünün, bir taraf uçurum. Öyle yollardan geçe geçe göl seviyesine inebildik ama tabii yüreğim ağzımdaydı sürekli. Otobüsten indiğimizde dünyanın en güzel manzaralarından biriyle karşılaştık.

Bu durgun su, o geçitten geçerken bir anda dalgalanıyor ve ağacın ilerisinde yine durgunlaşıyor. Çok ilginç bir görüntüsü var, suyun ne kadar hareketli olduğu fotoğrafta belli olmasa da. Gölün yanındaki dağların tepesinde, yaklaşık 150-200 metre kadar yüksekte bir de Prespa Gölü var, oranın suları da Ohrid Gölü'yle birleşiyor. Gölün suları Kara Drim nehrine dökülüyor ve sularının nehre dökülmesi açısından dünyada tekmiş.

Meşhur Ohrid İncileri de bu gölün kıyısında yaşayan aile tarafından üretiliyor. Otobüsün çoğu kadın olduğundan, aileye büyük bir izdiham oldu tabii. İnciler ve aile hakkındaki detayları daha sonra anlatacağım. Bir de St. Naum Manastırı.

Derler ki Tanrı cenneti yaratırken bir damlasını dünyaya düşürmüştür, düşen damlanın yerinin de Ohrid olduğu söylenir. Gölü farklı farklı kıyılarından gördükten sonra, bu söylentilere hak vermemek elde değil.

Japonya hakkında, konuk yazar G. (2)

2011-03-22T17:41:00.000+02:00

Hem bloguma hem kumanda panelime girebildiğim şu gün benim günümdür! Blogu yazı yağmuruna mı tutsam ne yapsam diye düşünmüyor değilim. G.nin yazdığı yazıya devam ediyor, yeniden teşekkür ediyorum kendisine.

"İkinci kısım ise biraz daha, bazı insanlara yönelik olacak ama şimdiden affınıza sığınıyorum. Televizyonlarda çıkıp, mucizeleri çözen, hikayeler anlatan ama aslında bu çözdüklerinin, anlattığı hikayelerin kaynağını dahi okumamış ya da o kaynak hakkında bilgisi olmayan insanlar, açıkçası sinirlerimi zorluyorlar. Birçok blog yazarına (bazıları sadece keyfi ve eğlenmelik olduğu için söylüyorum), saygım sonsuz; çünkü ortada bir emek var. Bilinçli insanlar olarak okumayı, öğrenmeyi, gerektiğinde araştırmayı, bazı şeyleri takip etmeyi gerçekleştirebilen kişilerdir. Varmak istediğim nokta şu, yaşı ileri olsun olmasın, bilinçli insanlar daima “takip” ederler. Olayları, haberleri, hatta yeri geldiğinde televizyonda saçmalayan insanları bile... İnsanlar yıllardır, felaketler yaşıyorlar, salgın hastalıklar, politik kavgalar, yeni teknolojiler, değişik görüşler ve olaylar... Öncelikle, bazı “insanların” televizyonda çıkıp, kıyamet alameti diye adlandırdıkları depremleri veya tsunamileri ele alırsak, bu doğal afetler insanların kaydını tutamayacağı bir tarihten beri oluyor. Hatta, deprem ve tsunaminin yanı sıra, salgın hastalıklar, çığ ve heyelanlar, büyük fırtınalar, kasırgalar, kıtlıklar ve açlıklar (ki günümüzde hala birçok insan var), seller ve toprak kaymaları, volkanik patlamalar ve bunun gibi birçok doğal afetler de yer yer kıyamet alameti diye adlandırılıyorlar. Biyolojik olgular, mutasyonlar hep kıyamet alameti zaten değil mi?(!) Ve bütün gün oturup da bunları dinleyip inananlara ne demeli? Televizyona çıkıp, Kuran’ın mucizelerini çözen kişinin, Kuran’ı hiç okumaması ironik değil mi? Kısacası, kıyametin zamanını bilen olamaz. Sağda solda, “araştırma yaptım, bulgularım var, denedim, kıyamet şu günlerde, şu yılda” diyen insan, sen yarın ne olacağını söyle de önce sonrasına bakarız, işimiz gücümüz var, bize bilmem kaç yıl sonrasının hesabını söyleme... Dini inanışlara bağlı olarak konuşulan bu konularda, kimse bir şey söyleyemez, insanlar inanç konusunda özgürdür. Ama insanların kandırılması ya da salak yerine konması kabul edilemez bir şeydir. Bunu yapan kişi, öğretmen de olsa profesör de olsa, bir hiçtir.

Şimdi “Japonya’yla başlayıp da böyle bir konuya devam ettin, nereye bağlayacaksın” gibi sorular gelebilir akla. Son olarak söyleyeceğim şu ki, herkesin kıyameti farklıdır. Gerçekten de, dini inanışlardan ve kitaplardan yola çıkılarak belirtilen ileride yaşayacağımız bir kıyamet olabilir, bunu bilemeyiz. Ancak Japonya’da yaşanan da, o insanların kıyameti değil mi? 5.000’den fazla ölü, bu sayıdan daha fazla kayıp insan söz konusuyken, o insanlar için başka bir kıyamet düşünülebilir mi? Haberlerde gösterdikleri, yaşlı bir Japon, hem çocuklarını hem torunlarını hem de karısını kaybettiğini söylüyor. Sizce bu o insanın kıyameti değil de nedir?

Bizdeki Gölcük depremi de birçok insanın kıyameti olmadı mı? Haiti depreminde ölen insanlar, yaşanılanlar? Demek istediğim, oturduğu yerden konuşması kolay olan insanlar kıyametin anlamını biliyorlar mı da insanları kandırma çabalarına devam ediyorlar? Reklam yapmak için yardımda bulunan insanlar, rahatları yerindeyken, o insanların kıyametini anlayabiliyorlar mı?"

Japonya hakkında, konuk yazar G.

2011-03-20T11:27:00.000+02:00

G. günlerdir Japonya'daki olaylarla ilgili hiçbir haberi kaçırmadan izliyor, yardım malzemeleri hazırlayıp nereden ulaştıracağını öğrenmeye çalışıyor. Son zamanlarda aklından çıkmayan bu konu için güzel ve upuzun bir yazı yazmış ve yayınlayıp yayınlayamayacağımı sordu. Hemen kabul ettim tabii ki. Yazı biraz uzun olduğu için iki parçaya bölüp yayınlayacağım.

"Öncelikle arkadaşıma, böyle bir yazı yazdığımda blogunda paylaşıp paylaşamayacağını sorduğumda, detaylarını bilmeden bile hemen kabul ettiği için teşekkür ediyorum.

Böyle bir yazı FranMc yazısı olmadığı için birçoğunuz hiç bakmadan geçeceksiniz belki de ama, benim için önemli olan bir yerlerde bunu okuyup da dikkate alacak insanların bulunmasıdır.

11 Mart 2011 günü Japonya’da meydana gelen depremle birlikte gelen tsunami, Japonya’yı çok zor duruma sokmuştur. Hatta, depremin herhangi bir yıkıcı etkisi olmazken, özellikle tsunami, Japonya’yı ölümcül bir şekilde etkilemiştir.

Bu olaydan yola çıkarak söylemek istediğim iki şey var. Birincisi, biraz duygusala kaçsa da, bu felaketin ardından gerçekten de yapılabilecek şeylerle ilgili; ikincisi, tamamen bazı insanların televizyonlarda çıkıp söyledikleri sözlere yönelik düşüncelerim olacaktır.

Birinciyle başlamak gerekirse, ilk söylemek istediğim ve dikkatimi en çok çeken kısımdır. Japonya’da böyle bir felaket olduktan sonra, birçok ülke yardım çalışmalarında bulundu, hazırlıklar yaptı, kimi ülkeler bizzat yardım yolladı, kimi ülkeler de hiç umursamadı. Burada yardım yollamayanların ya da yollayanların, nasıl ve ne şekilde bu durumda olduklarını yargılamak bana düşmez. Ancak kendi ülkem adına, 5 kişilik bir ekibin, hatta bir tanesinin gazeteci olduğu bir “yardım” ekibinin(!), Japonya’ya yollanması beni şaşırttı. Daha önceki yıllarda da meydana gelen felaketlerde hangi ülke olursa olsun yardım ettik. Gemilerle, uçaklarla, yardım ekipleriyle birçok ihtiyaç malzemesi gönderildi. Şimdi Japonya’da, 8.9’luk bir depremin ardından, tsunami birçok insanın kaybolmasına, ölmesine neden oldu. Üstelik, Japonya yaralarını öncelikle kendi sarmaya çalışıyor. Bir de bunun üzerine nükleer santralle uğraşıyorlar. Nükleer santral yapılması ne derece doğru, bunun tartışılması çok ayrı bir olay ancak bu bir doğa olayı olduğu için kimse buna karşı koyamaz, ancak elle tutulur bir yardım da mı edilmez? Türkiye’de, bir televizyon programında 2 saniyelik bir telefon konuşması ardından 100.000 TL, 50.000 TL gibi yüksek sayılarda, kendi adına da reklam olsun diye yardımda bulunan insanlar, reklam olmadan yardım yapmazlar mı? Muhtaç insanların televizyonda mı olması gerekiyor ki siz yardım edesiniz? Şimdi belki de okurken, “sen de iyice saçmaladın” diyorsunuz, ancak dünyada, politika yüzünden olsun, sosyal gruplar ya da “hükmediciler” yüzünden olsun, zaten dengeler çok fazla değişmiş. Konu insanlık olduğunda bile bu kadar katı yürekli olmanın kimseye yararı olmaz. Kendi ülkenizdeki bir depremde nasıl insanlar öldü diye üzülüyorsanız, oradakiler de insan... Belki yeterince çarpıcı olamadım ama bunu herkesin bir durup düşünmesi kanaatindeyim.

“Sen ne gördün de Japonya’ya üzüldün” diyorsunuz belki de, ben görmedim; ama okuyorum öğreniyorum, elimden bir şey geldiğince yapıyorum. Sadece günümüzde böyle bir olay olduğundan değil, ne zaman böyle bir felaket olsa, eskileri karıştırıp o zamanlarda da neler yapılmış, nasıl olmuş en azından öğrenmeye çalışıyorum. Amacım kimseye insanlık dersi vermek değil, duygularımı dile getirdiğimde az da olsa, birkaç insanın bakış açısını değiştirebilmek. Ben şu ana kadar felaket sayılabilecek hiçbir şey yaşamadım. Felaket yaşamış insanların ne çektiğini anlamam çok zor diye düşünülse de, onların acılarını anlamaya çalıştım, kendimi onların yerine koymaya çalıştım. “Bana ne canım, taaa orda ne olduysa ben ne yapayım?” demekle içiniz rahat etmemeli. Okuyabiliriz, anlatabiliriz, birazcık olsun anlamaya çalışabiliriz."

Devamı yarına.

Hiç Çanakkale'ye gittiniz mi?

2011-03-18T10:07:00.001+02:00

Abideler'e gidip de gözleri dolu dolu olmayan bir kişi tanımıyorum ben. O ölüm çukurlarında, canını hiçe sayan insanları hissetmemek olanaksız. Düşünceleri geçmişe döndüren o sessizliği bozan tek şey rüzgarın uğultusu. Bunu açıklayacak tek şey var. Ölüm kokusu, ölüm sesi.

Hep söylüyorum, babaannem Çanakkale'li. Gelibolu. Evimizin etrafı, dolaştığımız her yerde aslında binlerce ceset yatıyor. Oranın insanları, şehitlere inanılmaz saygı duyarlar. Çünkü onlarla, ruhlarıyla burun buruna yaşarlar.

Mesele 18 martta facebook profillerine, iletillerine bayraklar koyup, google'dan bulunan sözleri yazıp, sonuna da "..." koymak değil. Mesele yaşamını bir ideale göre şekillendirmek. Çalışmak, öğrenmek, tutunmak bir şekilde. Dünyanın her akşam televizyonda yayınlanan dizilerden, Kuruçeşme'deki gece kulüplerine girmeyi başarmaktan daha ötesinde bir şey olduğunu bilmek. Mesele, insan gibi yaşamak. Din, dil, ırk ayrımı yapmamak, yapanları uyarabilmek; düşüncelerini açıklayabilmek. Düşüncelerini açıklayabilecek kadar Türkçe konuşabilmek! Evet, bugün maksimum iki yüz kelime ile konuşan, anadiliyle derdini anlatamayan insanlarla aynı ülkede yaşıyoruz. İşte bu yüzden, mesele; bir gün herkes yüksek seviyeye çıkana kadar sabredebilmek. Sabretmek ve çabalamak.

Belki o zaman şehitlerimiz için ağlamanın ötesine geçebiliriz. Yaşamlarının bedeli ancak böyle karşılanır.

Kulisteki İnsan

2011-03-17T20:09:00.000+02:00

Spot ışıkları insanın yüzünü bir başka gösterir. Daha parlak, daha canlı, daha çekici. Sahnenin üstünde, herkesten uzakta hissetirir. Daha yüksek, daha önemli, daha nispetli. Işıkları üstümüzden çekince mat ruhumuz görünür. Daha duru, daha doğal, daha manevi.

Sahneden uzaklaşıp kulise geçtiğimizde değişiriz. Önemli olan bu değişimi hissedebilmek. Farkı engelleyemesen de, içinde var olan asıl özü kaybetmemek. Dışarıdaki-içerideki ayrımını yapabilmek.

Başardığımız ne varsa kuliste başarırız aslında. Orada kurulan hayaller, geçmişten gelen özgüven veya pişmanlıklar; geleceğin temelini oluşturur. Yok olmak isteyecek kadar acı veren şeyler, daima daha iyi şartlara zemin hazırlar. Güçlenir ve daha hazırlıklı oluruz spot ışıklarına karşı. Gözlerin kamaşmaz, yorgunluktan omuzların düşmez. Kulise döneceğini bilerek katlanırsın.

Sahne dış dünyaya karşı güçlendirir, kulis iç dünyaya karşı. Sahne başkalarına yöneliktir, kulis sana. Sadece sana. Daha dürüst, daha inançlı, daha merhametli.

Kuliste kalabilmek mühim bir şey. Kendini oraya kapattığında dünyayı unutabilmek. Kulisteki insan'a ve kuliste kalabilen herkese sevgilerle...