4 Nisan 2010 Pazar

S'onsuz

İstenmemek kadar gurur kırıcı bir duygu yok.

Hele de kendini tek bir şeye adadıktan sonra... Evet, bu kadar yara almak zor biraz.

Hayatta hiçbir zaman duygusal davranmamak gerekiyormuş, bunu öğrendim. Daha yeni mi öğrendin diyecek olursanız... Evet, yeni öğrendim. Yaşamım boyunca tek bir kere bencilliğimi yenip kendimden çok başkasını düşündüm. Zamanla başkası olmayı bıraktı; ben, o oldum. O, ben oldu.

Bu durum benim zihnimde mi böyleydi yoksa gerçekte mi, inanın bilemiyorum. Beynim o kadar bulanık ki... Bir yerlere gidip tek tek anıları silmeye çalışıyorum. Eve geldiğimde kötü oluyorum çünkü. Ne kadar istemesem de. Dışarıda çok mutlu bir ben, evde en dipte bir ben. İki uç arasında gidip geliyorum...

Çünkü artık o yok.
Akıl sağlığımı kaybetmekten korkuyorum.

4 yorum:

Tuna 'n Irmak dedi ki...

Bazen kelimeler kifayetsiz kalıyor ve zaman her şeyin ilacı ..
Zaman mı?
Aksine her şeyi daha fazla deşmekten başka bi işe yaramıyo unut gitsin..

Bazen yok olmak veya kısaca "olmamak" grekiyor, sabır biz akıl sağlığı yerindekelere göre değil.. Aslında hepimiz birer şizofren değil miyiz?
Mutluymuş numarası yapıp içimizi kanatmakla meşgulüz sadece..

pelininstyle dedi ki...

Bazen en iyi sey hic dusunmemek. Hani hep dusun,iyi dusun denir ya. Hayir dusunme,evinden cik,arkadaslarinla ol,kendini sacma sapan hobilere ver ama sakin dusunme.

cilekperisi dedi ki...

evet itenmemek kötüdür.. kalbin ezilmiş gibi hissedersin.. için titrer, üşürsün geceleri... anılar çok vardır ve düşen her damla göz yaşında yeniden yeniden dirilir sanki. telefonun çalar ara sıra ama senin istediğin kişi değildir arayan... ruhun acır acır acır.. sonra bi gün sen hiç anlamadan iyileştiğini farkedersin. canının acısına alıştığını farkedersin. onu sadece hüzünlü bi gülümsemeyle andığını.. ve artık gelse bile kalkıp ona koşacak kadar onu istemediğini... tutku denen şeyin silinip gittiğini görürsün. umursamaz olursun. şimdi ne denli büyükse içindeki acın, işte o gün geldiğinde o kadar büyük olur kayıtsızlığın... senin bi şey yapmana gerek yok. kendini hayata bırakıp bekleyeceksin... sessiz sessiz ağlayarak bekleyeceksin. ve alışacaksın. hepsi bu.

cul (R) dedi ki...

eternal sunshine of the spotless mind geldi aklima, bir yerlere gidip tek tek anilari silmeye calisiyorum kismini gorunce...

bazen gercekten yapilabilmeli diye dusunuyorum.

o gunden bugune, ne kadar da guclusun! hayranim sana =)