20 Mart 2010 Cumartesi

Gallipoli


Ben küçükken Gelibolu'ya senede 1-2 kere anca gelebilirdik. Geldiğimizde de babaannemin süper yemekleriyle karşılanırdık, evde hamur işi görmeyen bir çocuk için nasıl bir mutluluk..  2. kısımda beni bekleyense babaannemin yaptığı kaymaklar olurdu, her sabah burada köyden süt getiren bir amca var. Babaannem ondan sütü alıp kaymağını bana ayırır bütün sene, ben de gelince yerim:D

Bu sabah yine kaymaklarıma dadandım. Huzurlu bir gün için ideal:p
Fotoğraf da karşı komşunun bahçesinden :))


Hiç yorum yok: