17 Ocak 2010 Pazar

Kazanan yalnızdır

Okuduğum kitabı, bi başkasının elinde görmekten nefret ederim ben. Sanki o kitap bana özel yazılmış gibi bi hisse kapılıyorum hep:D   O yüzden popüler kitapları okumaktan hoşlanmam. Ama bu sefer Paulo Coelho'ya güvendim ve başladım okumaya:)




Sayfalar ilerledikçe düşünmeye başladım, bildiğin "parayla saadet olmaz" konulu bişi bu, ıyk. Hatta bıraksam mı diye bile düşündüm... Meğersem apayrı bişeymiş, ben olayı tamamen ters anlamışım:D Kişileri öyle bir bağlamış ki birbirine Coelho'ya hayran oldum yeniden. İtiraf edeyim, Simyacı'dan sonra hiçbir kitabını okumamıştım:))


İnsan psikolojisiyle ilgili çok farklı bi bakış açısı var örneğin, bana göre korkunç olan bişey, sana dünyanın en doğru şeyi gelebilir.


Bir aşk için evrenleri yok etmek sana kutsal görünebilir. Bana göre cinayettir. Kitabın sonu ürküttü beni:


"Yeniden bara dönüyor, kendine bir votka daha koyuyor ve bir dikişte içiyor. O dünyaların karartılmasından bir tek kişinin sorumlu olduğunu anlayacaklar mı? Hiç önemli değil. Tek pişmanlığı, öğleden sonra polise teslim olmaya karar verdiği an. Ama kader onun yanındaydı ve misyonunu tamamlamayı başardı.
Evet, kazandı ama kazanan yalnız değildir. Kabusları son buldu. Kara kaşlı melek onu kollayıp koruyor, bundan sonra hangi yolu izlemesi gerektiğini öğretecek ona."

2 yorum:

Vio * dedi ki...

aaaaaay bu adama aşıggım beeen!
cok okumak istiodum ama bir garip oldum okuyamadım kitabı (: cok sevindim burda görünce (:

francesca mckennitt dedi ki...

Aslına bakarsan bu kitaptan sonra aşık olmaman biraz zor:))

Ama ilk 30 sayfada falan cidden anlayamıosun, anlayınca da böle.. Ayy hakikaten bi garip.

Beğenmene sevindim:)